Dag 9 – Weekend

Dag 9 – Weekend

Posted by on aug 19, 2012 in Zomerreis 2012 |

Zaterdag 18 augustus

Door: Lysa

 

En ja hoor, ook de tweede bus komt eraan. Met een onderhand veilig geluid van iets te harde muzieknoten en trillende ramen stappen de overige negen personen gillend de trouwe klomp op wielen uit. Vanavond mochten we nagenieten van een heerlijke dag, welteverstaan bij een benzinestationrestaurant. Het nagenieten ging gepaard met bier, biefstuk en aardappelkroketjes, gesprekken & stiltes.

 

Dat laatste woord zou hier mooi in de zin staan, maar dat is dus niet het geval. Stil is het hier niet zo vaak. Muziek, hamers, kinderen & nog meer muziek zijn van de orde. Wat een enorme sfeer. Op dit moment, om kwart over 10, zitten we hier (voor de oude bekenden) onder de overkapping. Het is eigenlijk wat zonde om dit zwart op wit te vertellen, maar het is echt geweldig hoe we met z’n allen zo God de eer brengen. Zo spontaan, zo onbegrensd. Hij is hier.

 

Ook de hamers, ofwel de bouwers, hebben vandaag weer hun werk gedaan. Ook op de vrij geplande zaterdagochtend kon de meerderheid van de groep het niet laten om toch nog een steentje bij te dragen. Zodoende zijn er nog een aantal lagen op het huisje geplaatst en is de nodige energie vervangen door zweet en spieren. Maar wat trots zijn we op onze bouwers, keihard!

 

En zo snel ging deze middag ook, in ieder geval als ik voor mijzelf spreek. Voor een deel van de groep gold vanmorgen een tamelijk ongelimiteerde wekkertijd. Dat is ook wel eens lekker hoor. Rond kwart over twaalf kwam ook de tweede bus in Calimanesti aan. We werden aan de overkant van de straat al opgewacht door een groepje kinderen en een aantal meter verderop door het hele dorp kinderen. Sommige waren, om het nou even onbetrouwbaar overdreven duidelijk te zeggen, onherkenbaar. Gewassen en geknipte haren, schone kleding en zelf hier en daar een trots geldbiljetje (lees omgerekend 10 eurocent) en een rugzakje. Ze waren er klaar voor!

 

Want het was een heel avontuur voor ze, zo lieten we ons dat vertellen door Jan en Elly. Dit was iets wat ze hun leven lang niet zouden vergeten. De bus mocht dan wel enorm zijn, maar dit was zoiets kleins met zo’n grote betekenis. Verwonderde kindergezichtjes bij een gat in de grond, wat dan een uitgang van een metrostation was. Ook de schapen in de wei en de uitgestalde auto op een verhoging trokken veel aandacht. Kortom, een belevenis.

 

Na het onderverdelen van zo onderhand dol geworden kinderen, ging het avontuur verder. Van het verhaal dat de dierentuin een soort kinderboerderij zou zijn, herkende ik niets terug. Het was een groot feest. De apenkooi trok veel aandacht en de kinderen deden een aap na van het liedje ‘Who is the King of the jungle’. Maar het hoogtepunt van de dag was toch wel de leeuw. Onbeveiligd als het park was, met een dun en open hek rondom deze beesten, hielden we ons hart vast. De hekken die een meter voor de daar liggende leeuw en leeuwin stonden, vormden voor sommige kinderen geen barrière. De leeuw vond het duidelijk te heet onder zijn voeten worden en zoals deze dieren dat laten merken, is vast bekend. Hij ging staan, over de leeuwin heen, met zijn kont naar ons gericht. En vervolgens liet hij ons meegenieten van het zeldzame fenomeen van leeuwenpis. Niet op een grasspriet of de grond, maar met ons als onderdeel. Dat was een spektakel.

 

Uiteindelijk, na het heen en weer rennen in een dierenpark, kwamen we met de dertig kinderen aan in een mega speeltuin. Heerlijk moment om toe te kijken en brood te smeren. Rond vijf uur kwam de bus ons weer halen. En zo druk als het de heenweg was, zo rustig was het de terugweg. Het geeft een voldaan gevoel om slapende kinderen te zien, met een lach  op hun gezicht. Een lach die meer zegt dan duizend woorden. God is hier!

 

Het schrijven van dit blog ging met horden en stoten, dus vandaar de groeten vanuit een klokkenluidend Sarateni. Het is namelijk zo langzamerhand elf uur in de morgen. De dag van rust en tegelijkertijd de voortzetting van alle andere dagen hier.

 

En Nadya, ik mis je ;-)!