Update 1 – Doe mã die ma

Update 1 – Doe mã die ma

Posted by on jan 9, 2013 in Voedselactie 2013 |

Buna ziua!

 

Het moest ff duren, maar eindelijk heb ik dan toch tijd gevonden om de belevenissen van hierzo op digitaal papier te zetten. Vandaag ben ik hier exact een week en ik moet zeggen dat het best een hectische week was. ’s Ochtends hebben we eigenlijk altijd wel rustig aan gedaan, maar ’s middags en vooral ook ’s avonds hebben we veel werk verricht en liepen de dingen nog wel eens op zijn Roemeens uit. Dineren tussen 11 en 12 ’s avonds was dan ook niet ongewoon en daarna direct gaan slapen is natuurlijk voor mietjes. Maar dat gaf niet veel ruimte om een verhaaltje te schrijven voor achterban. Bij dezen doe ik verslag.

 

Het is heerlijk om terug te zijn in dit prachtige land. En dat niet alleen omdat het landschap en de cultuur één en al magie uitstralen. Nee, het belangrijkste was natuurlijk dat ik na dik 2 maanden mijn geweldige vriendin op Tirgu Mures Airport in de armen heb mogen sluiten. Dan heb je weer helemaal helder waarom je ook al weer verliefd bent!
Een warm onthaal volgde ook toen we een uurtje later het huis van haar familie betraden. Slingers aan de muren en taart op tafel, met kaarsen in de vorm van een ‘2’ en een ‘0’; ook mijn verjaardag (27 december) waren ze hier niet vergeten. Hongaarse vrienden van de familie, een stel met hun 9-jarige dochter, waren met kerst al te gast, maar zijn speciaal nog een dagje extra gebleven omdat ik zou komen. Nou waren zij zeker niet de enige die erg geïnteresseerd zijn in de Nederlandse vriend van Anisoara, maar het leuke is dat ze me exact 2 jaar terug ook al hebben gezien toen we met de wintergroep een kinderprogramma deden in Eremitu. Ook opa’s en oma’s en andere dorpsbewoners waren zeer geïnteresseerd en kwamen spontaan even koffie drinken.

 

Het is ook zeker prachtig om de Roemeense cultuur op deze wijze beter te leren kennen. Nu ik natuurlijk te gast ben bij een Roemeense familie leer je deze cultuur op een heel andere manier kennen dan wanneer je alleen met een groep in Roemenië aanwezig bent, maar verder je eigen plan trekt. O ja, ik schreef trouwens ‘te gast’, maar zo zien zij het zeker niet: ‘Ik ben het 5e kind van de familie en mag ik doen en laten wat ik wil’. Zo voelt dat gelukkig ook. En waar moet u aan denken bij Roemeense cultuur? Tsja, kon ik dat maar in woorden samenvatten. Ik denk dat ik dat later ga proberen. Maar nu eerst ter zake; we hadden natuurlijk geweldige plannen voor een voedselactie in Cãlimãesti en Eremitu. Daarover nu eerst meer.

 

Woensdagmorgen onder de koffie zijn we gelijk begonnen met plannen maken (voor zover we dat nog niet gedaan hadden). Wanneer zouden we wat willen doen en hoe wilden we die dingen uitvoeren. We besloten die dag eerst in enkele winkels in Tirgu Mures de prijzen te gaan vergelijken. We hadden al een opzet gemaakt van wat we in een voedselpakket wilden en in de winkels hebben we dit nog aangevuld. We hebben in iedere winkel de goedkoopste producten genoteerd met naam en prijs en toen we ’s avonds thuis kwamen hebben we deze vergeleken. Rekening houdend met het budget wat we per pakket hadden, hebben we voor grote en kleine pakketten een productsamenstelling gemaakt. Dat was dat, de kop was eraf.

 

Donderdag zijn we opnieuw naar Tirgu Mures gereden. Van tevoren hebben we man uit het dorp gebeld, die enkele bestelwagens in bezit heeft. Zijn dochter is met een wat verouderde Mercedesbus met ons mee gereden. We wisten waar we het goedkoopst konden shoppen voor welke producten, dus het grote feest kon beginnen. Eerst hebben we een markt in kleding, materialen, cosmetica en lang houdbare levensmiddelen bezocht. Hier hebben we voor een mooi prijsje dekens op de kop kunnen tikken. In Roemenië is het op het moment namelijk best koud en zeker in Cãlimãnesti zouden ze de dekens goed kunnen gebruiken. Ook hebben we nog wat snoep en ‘boia’ (paprikakruiden) op de kop getikt. Toen de Kaufland, een soort supermarché, zoals u die ook in Frankrijk tegen zou kunnen komen. Twee winkelwagens pasta, een winkelwagen uien, een winkelwagen (mais)meel, nog een paar dozen paté du porc en zo nog het een en ander. De supermarktmanager heeft ons bij alles vriendelijk geholpen, maar kwam na een poosje ‘winkelen’ toch maar vragen of we wel zeker wisten dat we alles gingen kopen. Ach ja, ik had in haar plaats denk ik hetzelfde gevraagd. Na alles in de bus geladen te hebben zijn we doorgereden naar de Selgros, een groothandel gelijk aan de Sligro, maar dan een tikkie groter. En dan wordt het echt leuk. Heeft u wel eens door een winkel gelopen terwijl u ondertussen voortdurend roept: ‘doe mij daar maar 200 van, en daarvan 350, en daarvan 500 graag’? Nou, zo ging dat. En was er niet genoeg, dan werd er een pallet van 8 meter hoog met een heftruck naar beneden getrokken en dan was er wel genoeg. Na een dik uurtje te hebben rondgehobbelt in de Selgros hadden we 8 karren en 1 pallet vol producten verzameld. Tijd om af te rekenen. Het duurde ff, voordat alles gescand was en dan mag de pas eindelijk gebruikt worden. En van alle dingen die dan kunnen plaatsvinden, gebeurde het gene wat je natuurlijk het meeste vreest: onvoldoende saldo. ‘Pardon?’ Je hebt geen geld. Maar wel voor tienduizend lei aan producten. Onafgerekend. Een beetje gênant was het wel en dat leken de verbaasde gezichten van het Selgros-personeel wel te bevestigen. Er was maar één verklaring, namelijk dat de maximale opname voor die dag bereikt was en gezien wat we al bij Kaufland hadden gekocht, was dat wel aannemelijk. Een belletje naar Nederland en een half uurtje wachten later, was het geld op mijn eigen rekening beschikbaar, waardoor we die dag toch nog alles mee mochten nemen. Na de bus tot de deur volgeladen te hebben zijn we huiswaarts gekeerd. Wat een dag. Maar wat een heerlijk gevoel dat we in één dag bijna alles hebben kunnen inkopen.

 

Vrijdag zijn we nog een laatste keer naar Tirgu Mures gereden. Dit keer om op een andere markt appels te scoren. Het weer was niet zo goed die dag, dus niet veel handelaren hadden hun handel uitgestald, maar toch hebben we voor een mooi prijsje 200 kg appels ingeslagen. En uitstekende kwaliteit trouwens! Die avond hebben we de eerste 60 pakketten gemaakt in de kelder van de familie, om die de volgende dag al uit te kunnen delen. Een beste klus, maar wel leuk om mee bezig te zijn.
Het uitdelen zouden we dus de dagen er na doen. Daarover zal ik in mijn volgende blog meer schrijven. Wordt dus vervolgd in update 2.

 

Kort samengevat is het leven hier heerlijk en vermaken we ons zeer goed door de gezelligheid in de familie, de activiteiten voor de voedselactie en al die dingen. Hier zijn is pas echt tot rust komen, ook al proppen we onze dagen nog zo vol met activiteiten. Het is heerlijk om volledig los te zijn van alles wat er in Nederland gebeurt (ook al volg ik ook hier Facebook nog wel een beetje).
Hebben jullie vragen tot zover, stel ze dan gerust hieronder in een reactie. Wie weet kan ik er in een volgende update op terug komen. En je hoeft trouwens zeker geen vraag te hebben om te reageren ;-). Ik ben benieuwd naar julie reacties!

 

De groet’n uit Eremitu!
Jeroen

 

 

IMG_0697IMG_0712IMG_0714IMG_0720IMG_0722IMG_0727IMG_0732IMG_0736IMG_0750IMG_0761IMG_0767IMG_0801 IMG_0785