Update 3 – Greater things have yet to come…

Update 3 – Greater things have yet to come…

Posted by on feb 5, 2013 in Voedselactie 2013 |

Eén hele goede avond!

 

Daar is ie dan: de laatste update van het Roemenië-avontuur, welke ik u eigenlijk al minimaal 3 weken verschuldigd ben. De tweede week was in no-time voorbij gevlogen en voordat ik het wist stond ik alweer in het keiharde Nederlandse leven. Hoewel, keihard… Ik heb ook de afgelopen weken nog vrij gehad, welke ik dan mooi voor bijvoorbeeld sollicitaties en werk heb kunnen gebruiken, maar toch heb ik geen moment de tijd genomen om deze laatste update te schrijven. Vanavond, bijna 3 weken na terugkomst, krijgt u hem toch nog. Luister en huiver.

 

Ik heb u verteld over de eerste week, welke vol was van de voorbereidingen, inkopen, verdelingen en het weggeven van de gemaakte pakketten. Ik vertelde al over de kerkdienst in Sangeorgiu en de massale opkomst hierbij en ik heb u verteld over Jimmy en de ernstige omstandigheden waarin hij en zijn broertjes leven. Over dat laatste zal ik vooral iets meer schrijven.

 

Woensdag 9 januari zijn we terug gegaan naar Cãlimãnesti. We hadden 2 dozen met overgebleven appels, een paar pakken onderweg gekochte koekjes en een gitaar meegenomen en we waren van plan om zowel een korte kinderprogramma te doen als een kijkje te nemen bij Jimmy. Bij aankomst werd de witte Opel van Anisoara’s vader al van verre herkend. Veel enthousiasme van joelende kinderen, die alleen onze aanwezigheid al prachtig vonden, aangezien er verder niet zo heel veel gebeurd in het dorp. Broeder Lajos stelde zijn huis beschikbaar voor een kinderprogramma, dus zo gezegd, zo gedaan; even later zaten we met zo’n 30 kinderen en enkele nieuwsgierige volwassenen in het iets te krappe, maar daardoor o zo gezellige huisje van Lajos. Vol enthousiasme zongen de kinderen liedjes als ‘Dit is de dag’, ‘Lees je bijbel’ e.a. mee in het Roemeens, Engels en Nederlands. Maar de topper blijft toch echt ‘Hoofd, schouders, knie en teen’ en dan het liefst zo snel mogelijk. Werkelijk, het dak gaat er vanaf! Hierna heeft Anisoara met de kinderen het Onze Vader gebeden in het Hongaars en heeft ze het verhaal van Zacheüs verteld. Aan het einde hebben we de kinderen 2 appels en een koekje meegegeven.

Direct hierna zijn we doorgelopen naar het huisje van Jimmy om te kijken hoe de situatie daar was. We hadden zaterdag al gezien dat deze erg was, maar hij bleek nog schrijnender te zijn. We troffen namelijk helemaal niets meer aan van wat we enkele dagen eerder hadden gegeven, zelfs de deken was niet meer aanwezig. Bij navraag bevestigde de moeder van het gezin dat deze verkocht waren. De kinderen zaten hierdoor te bibberen van de kou, aangezien het huisje niet veel voorstelt. Ook een deel van het eten, het wasmiddel en nog veel meer was dus verkocht, waarschijnlijk voor sigaretten en drank. Verslagen waren we, aangezien we gewoon niet konden geloven dat je dit je eigen kinderen aan doet. We hadden brood en salami meegenomen, die we ze direct zelf te eten hebben gegeven. Met een grote glimlach werd dit van ons aangepakt en met lichte gulzigheid hebben ze dit opgegeten. Het was moeilijk om hiernaar te kijken en zeker om deze situatie enkele minuten later zo achter te laten. Maar we wisten wel zeker dat we hier nog terug moesten komen.

 

De dagen hierna hebben we het iets rustiger aan gedaan in vergelijking tot de week ervoor.  We hebben van het winterweer genoten door sneeuwballen te gooien, met paard en wagen een ommetje te doen en zelfs door met een paard en een enorme slee een rondje de maken. We hebben wat familie van Anisoara gezien en als wij niet naar hen toe kwamen, dan kwam die familie vaak spontaan even bij Anisoara thuis buurten. Op een mooie avond heb ik geleerd hoe ik de echte Roemeense/Hongaarse Goulash moet maken (heb zelfs het benodigde vlees en de benodigde kruiden mee naar Nederland genomen) en later ook nog hoe je een authentieke appelcake creëert. Er ging een kookwereld voor me open en ik kan zeker verklappen dat de re-make van de Goulash een week later ook erg lekker smaakte!
Zaterdag hebben we een kinderprogramma gedaan in Eremitu. Wederom het zingen van de overbekende kinderliedjes in alle talen, het bidden met elkaar en een kort verhaal. Het verhaal deze keer in de vorm van een tekenfilmpje over Daniël in de leeuwenkuil. Het dvd’tje hebben we afgespeeld op mijn laptop met enkele computerspeakertjes er bovenop. Anisoara schreef tijdens het kijken een aantal vragen op, zoals ‘Hoe heet de koning?’ en dergelijke vragen, die ze na het kijken aan de kinderen stelde om de kern uit het verhaal te halen. Vol enthousiasme schreeuwden de kinderen voor een beurt, zodat ze het goede antwoord mochten zeggen. Heerlijk om te zien! Een kleurplaat/werkje maakt het feest vervolgens helemaal af. Een pracht van een middag!

 

De volgende ochtend heb ik weer een typische Roemeense dienst meegemaakt. Eentje die wat langer is dan ik gewend ben vanuit Nederland, met meer prediking, meer liederen en meer gebed, maar toch begin ik er steeds meer aan te wennen. En dat is zeker ook omdat ik de Roemeense taal steeds beter begrijp. Op verzoek van Anisoara heb ik zelfs nog ‘Licht van de wereld’ in het Roemeens gezongen, onder eigen gitaarbegeleiding. De gemeente vond het prachtig, met name natuurlijk omdat het lied in haar eigen taal ten gehore werd gebracht. In de dienst hebben we speciaal gebeden voor het gezin van Jimmy in Cãlimãnesti. Toen de gemeenteleden in Eremitu hoorden over deze situatie is er na de dienst spontaan van alles ingezameld: kleding in allerlei maten, 2 dekens, 2 kussens en nog wat voedsel, zoals brood, salami en bananen. Om te voorkomen dat dit weer verkocht zou worden, hebben we op de dekens en kussens geschreven ‘Nu le cumpãra’ (Niet kopen). Dit omdat we het ook wel vreemd vonden dat iemand deze spullen zou kopen van een man, van wie duidelijk is dat hij het zelf erg hard nodig heeft. Met een auto vol zijn we vervolgens weer afgereisd.

Aangekomen in Cãlimãnesti is het eerste dat we horen dat Jimmy de dag ervoor is opgehaald door een ambulance. Hij was onderkoeld (zijn been was bevroren) en is daarom voor een betere verzorging meegenomen naar het ziekenhuis in Tirgu Mures. De verwachting was dat hij daar wel enkele weken zou verblijven. Dat het zo ver heeft moeten komen dat zegt denk ik genoeg. Bij het betreffende huisje aangekomen hebben we eerst een onderonsje gehad met pa en ma. Ze bleven elkaar beschuldigen van praktisch alles. ‘Zij maakt overal schulden’. ‘Hij verkoopt alles’. ‘Zij maakt nooit vuur in het kacheltje als ik er niet ben’. Anisoara’s vader, bijgestaan door buurman Lajos en diens broer, heeft hen heel duidelijk gemaakt dat dit zo niet langer kan. Er moet NU verantwoordelijkheid genomen worden en, zo dreigde hij, als dat niet gebeurd worden er met hulp van burgemeester en politie dingen drastisch veranderd. Dit maakte voldoende indruk. Ze hebben wederom beloofd verantwoordelijkheid te nemen. Hierna hebben we ons ontfermt over de 2 jongetjes binnen op het bed. We hebben ze ingestopt met dekens, banaan en brood gevoerd en we hebben ze wat speelgoed gegeven. De glimlach op hun gezichtjes was echt onbeschrijflijk en onbetaalbaar!

 

Er is voor dit gezin nog een lange weg te gaan, maar gelukkig is er al wel een kleine verandering zichtbaar, zo weet ik nu 3 weken later.  Pa was naar het bos geweest om hout te hakken voor de kachel en de kinderen zagen er al iets schoner en verzorgder uit. Jimmy is weer thuis en is in het ziekenhuis goed verzorgt. Hij kan nog niet lopen en trilt nog steeds erg veel. Af en toe bezoekt Anisoara het dorp nog wel eens en dan nemen ze nog wat kleding en voedsel mee, waarmee ze direct de kinderen verzorgen. Fijn dat deze hulp geboden kan worden en tegelijk jammer dat het nodig is. Het is moeilijk om te zien dat het voor deze kinderen echt een gevecht op leven en dood is. Dan vallen al je eigen zorgen toch volledig in het niet?

 

Twee dagen na ons bezoek aan Cãlimãnesti, kwam alweer het pijnlijke moment der waarheid. Afscheid en de terugreis naar huis. Het moeilijkste was dat we nog steeds niet weten wanneer we elkaar weer zien. Kon best nog wel eens pas komende zomer zijn en dat duurt inderdaad nog best lang. ‘Like the blind men said: We shall see…’

 

Goed, ik houd het nu echt voor gezien. Mocht je vragen hebben over wat we gaan hebben, hoe we dat gedaan hebben of juist over complete andere dingen; laat het me weten.

 

Groeten,

Jeroen

 

IMG_0950

IMG_0945

IMG_0979

IMG_1011

IMG_1031

IMG_1030

IMG_1005

IMG_0997

IMG_1041

IMG_1047

IMG_1058