Een bijzondere dag

Posted by on aug 20, 2013 in Zomerreis 2013 |

Buna allemaal,

 

Vandaag is het alweer de vierde dag dat we bij elkaar zijn. Het is alleen allemaal wat spannender gelopen dan verwacht. Natuurlijk niet om jullie nieuwsgierig te maken, maar ik heb een totaal ander uitzicht dan de eerste bloggers. Een aantal redenen maakte het in het kort (we spreken nu over onze vorige slaaplocatie) niet echt haalbaar om onderdak te bieden aan een groep jongeren. Niet alleen is het uitzicht nu anders, ook de geluiden maken een verschil. De geplande locatie is achtergelaten en vervangen door een meer afgelegen ruimtelijke grasmat. Ik zit in de schemer buiten op een stoeltje met de groep links naast me, bergen voor me en alleen maar grasland naast me. Wat betreft de geluiden: Wietse en Robert doen kippen na op de trampoline, krekels lijken zich te vermaken en het geblaf van een hert komt af en toe mijn oren tegemoet. Dat is toch het vermelden waard dacht ik, hoewel wat gedetailleerd.

 

Gisteren niet geblogd met een reden, naast het verhuizen – naar een andere slaapplaats voor onze leuke groep (dit laatste verbeterde Wietske) –, ook de eerste dag aan het werk in Chinari (Je spreekt uit Kinar). We mochten de heuvel oplopen, kinderen aan komen zien rennen en de eerste bouwstappen gaan zetten. ’s Avonds konden we gelukkig de tijd voor elkaar nemen als groep, dat zijn dingen waar je eigenlijk bij moet zijn in plaats van dat je ze in mijn woorden moet lezen. Lachen tot huilen toe en daarbij vele gezichten van omringende restaurantbezoekers. Maar zeker het vermelden waard is het o zo typische kampvuur waarbij we de dag mochten afsluiten. We zijn als hele groep zo dankbaar daarvoor, zelfs de rare springende-kikkertjes-met-vleugeltjes-plaag hier is er niets bij.

 

Even in het kort iets waarvan ik denk dat het leuk is om over te brengen aan jullie. Het dorpje Chinari waar we deze zomer mogen zijn, is een dorpje waar een andere stichting zich al een aantal jaren (wat minder, maar toch) in verdiept. Huisjes zien er naar mijn mening goed uit, wat komt door het beleid van deze stichting. Dit is namelijk het bouwen van nieuwe huisjes op plekken waar de mensen hutjes bijbouwen uit nood of het slopen van te oude huizen ivm instortingsgevaar. Dit is dan ook wat we deze zomer doen en waar drie gezinnen al een tijd naar uitkijken. Zoals Linda (een toffe meid van deze stichting) vertelde, is de mentale armoede echter erg groot.

 

Het kinderwerk is prachtig om te mogen doen. Er is een enorm vertrouwen in ons kinderwerkteam, wat we opmerkten door de enorm snelle aansluiting die we volgens Linda hadden bij de door haar omschreven terughoudende kinderen. Zoals Moundra van vijf jaar die met haar zusje van een op haar arm naar ons toe komt gestormd. Carmen die jarenlang niet gelachen heeft, kan haar glimlach nu vaak niet meer bedwingen nadat ik haar schoentjes met plakband aan elkaar heb gemaakt. Jozi die over de top gecorrigeerd moet worden, maar toch na zijn knutselwerkje vol trots aan iedereen zijn creatie toont. Die prachtige banden beginnen zich te vormen. Samen bidden en heel enthousiast met elkaar springen tijdens het dansen, echt wauw.

 

Bij deze heb ik zojuist de vorige overgeslagen blogs wat betreft het woordenaantal ingehaald. Ik vind het heerlijk hier en verlang nu alleen nog maar naar (aan)bidden om het kampvuur en het prachtige buitenleven hier. Moe zijn we hier allemaal, van alle typisch Roemeens onverwachte gebeurtenissen. Maar een ding blijft: Zijn liefde faalt nooit en is ook hier in alle volheid aanwezig. Jeuj!

 

Namens de gehele groep,

Lysa

DSC_3533 DSC_3524 DSC_0004 DSC_0001 DSC_3543 <