Harrie en Sjaanie

Harrie en Sjaanie

Posted by on aug 26, 2013 in Zomerreis 2013 |

 

Harrie is een vriend. Hij is graag in gezelschap van groepsleden, is zacht en lief en zal je nooit teleurstellen. Heb je het moeilijk, dan kun je bij hem terecht. Wil je alles even ontvluchten, dan brengt hij je kilometers ver. Vaak wordt er geroepen: ‘Heb jij Harrie? Ik heb hem nodig!’ Verterende blikken zijn dan het gevolg en eenieder heeft begrip. Want Harrie gaat altijd met ons mee. Onmisbaar, wat een held!

 

Maar dan Sjaanie… Ze lijkt lief en schattig, misschien omdat ze zacht en roze is, maar ze heeft weinig vrienden. Ook al is ze al vanaf het begin in ons gezelschap; ze is nog niet echt geaccepteerd. Wel krijgt ze alle aandacht van Anisoara, onze tolk, maar ook zij kan Sjaanie niet beschermen. Zo is Sjaanie al een keer met tierips op de bumper van de bus gebonden, is Sjaanie vandaag al overreden met een bus, heeft ze aan de lamp in de hal gehangen, heeft ze in de droger gelegen en is ze bijna verdronken in het zwembad. Anisoara kon het niet zo waarderen, de groep genoot er echter wel van. Noem het saddisme, noem het minder vredelievend.

 

Waar gaat dit toch over? Mensen, onze groep is 2 trouwe leden rijker. Harrie en Sjaanie waren van begin af aan onze vaste sleutelhangers. Harrie een grijs-witte huski-knuffel en Sjaanie een roze varkentje. Echter, omdat we Sjaanie aan de bussleutel van Johan en Marco hadden gebonden, was Sjaanie natuurlijk na 3 uur reizen al verwijderd, want onze stoere agent Gunnink zou toch echt niet met een afzichtelijke roze sleutelhanger rondlopen. Daarom wordt Sjaanie nu verzorgd door Anisoara, die haar nog wel eens verliest aan een groepsgeintje, maar de sleutel zelf wordt nog steeds Sjaanie genoemd. T’is bijzonder, maar het werkt wel.

 

Nu even belangrijke zaken. Nadat we vrijdag te horen hadden gekregen dat we niet verder konden bouwen, heeft het bouwproject vandaag een nieuwe doorstart gekregen. Dit dus omdat de bouwlocatie 5m te ver naar rechts en anderhalve meter te ver naar voren lag. Voor een juiste locatie zou het huisje (lees: krotje) ernaast volledig gesloopt moeten worden. Ondanks dat wij er vandaag niet zijn geweest, is toch dit hele huisje vandaag verwijderd, onder leiding van Care Foundation. Nu deze stap is genomen, kunnen wij morgen hard gaan graven en hopen we zelfs woensdag het beton te storten. Na alle tegenslagen die we de afgelopen tijd hebben gehad, zou dat echt een geweldige resultaat zijn!

 

Maar als we vandaag niet in ons projectdorp Chinari waren, waar waren we dan wel? Vandaag zijn we teruggeweest naar Calimanesti, het projectdorp van vorig jaar. En wat was dat gaaf! We kregen een hartelijke verwelkoming, hebben de nieuw gebouwde huisjes weer kunnen zien en hebben een mooi kinderwerkprogramma kunnen doen. Het was een leuk weerzien tussen groepsleden en kinderen uit het dorp. Gaaf om te zien dat er van beide kanten nog zoveel herkenning is.

 

En om nog een beetje cultuur te verwerken binnen de groep, hebben we vanavond (net als zaterdag) zelfgemaakte schnitzel gegeten. Kip en varkensfilet plat slaan, door een mix trekken en in olie bakken. Erg lekker en, net als de maaltijd van gisteren, typisch Roemeens.

 

Ik denk dat ik dit blog maar moet gaan eindigen, want tijdens het schrijven daarnet, bedacht ik me dat ik krap nog maar 6 uur kan slapen en de vermoeidheid valt nu al te voelen. Dit omdat we morgen anderhalf uur eerder in Chinari willen zijn, om op tijd te beginnen met de bouw. Maar dat moet dan maar.

 

We hopen dat jullie zo weer een beetje bijgepraat zijn over waar we als groep mee bezig zijn (geweest). En laat gerust je berichtje achter hieronder 😉

 

En Bart, we missen je.

 

Jeroen