Winterreis Dag 3

Winterreis Dag 3

Posted by on dec 25, 2015 in Winterreis 2015 |

Winterreis 2015 dag 3.

Om half negen zaten we aan het ontbijt. We hadden allemaal veel zin in deze dag, want we gingen eindelijk nu echt de pakketten uitdelen. Voor vandaag stond Chinari op de planning. Onderweg daar naartoe, in de hele leuke busjes, haalden we eerst twee Nederlandse contactpersonen op. Zij zijn bekend in Chinari en doen veel voor het dorp. De contactpersonen, Ruben en Joke, vertelde ons eerst even wat informatie over het dorpje en legden ons uit hoe we te werk moesten gaan.

Chinari is een klein dorpje van ongeveer dertig huisjes, wat je eigenlijk geen huisjes kan noemen. Het ligt op een berg, afgelegen van de wijken waar de ‘’normale’’ mensen wonen. Het is indrukwekkend om te zien hoe de mensen daar hun leven leiden. Net alsof het niet echt is wat je ziet, heel onwerkelijk. Overal modder, troep, kleine ‘’huisjes’’ en armoedige mensen. Ook kwam er een paard met wagen het dorp in, dat is een heel normaal vervoersmiddel hier. Niet alleen in de zigeunerdorpjes, maar ook op de wegen er naar toe.

Zodra we het dorpje binnen reden, zwaaiden er veel mensen naar ons. Heel leuk om te zien hoe blij ze daar met ons zijn. Dat merkte we ook al wel toen we ons busje uitstapten. Er kwamen allerlei lieve, mooie kindjes naar ons toe. Ze waren eerst nog een beetje verlegen, maar al snel hadden we kinderen aan onze handen en op onze rug. Het was wel lastig dat we niet met ze konden praten, maar ze vonden hand in hand rondlopen/op onze rug paardrijden al helemaal leuk. We konden gelukkig via de tolk wel dingen vragen en we hebben ook al wat woordjes geleerd. Zoals ‘’food’’/’’foot’’, of hoe je het ook schrijft. Dat zeiden de kinderen steeds toen ze op onze rug zaten. Het betekende dat we de hele middag hebben gerend met kinderen op onze rug. We zijn lekker heeel warm in de zon zonder jas buiten geweest, en dat met de winterreis.

Met het uitdelen van de voedselpakketten mochten we overal naar binnen, de mensen waren erg gastvrij. Het was vaak een huis met één kamer van ongeveer vijf bij vijf meter. Soms  was daar dan ook nog een bovenverdieping bij. Meestal stond er in die kamer niet meer dan een bank, een tafeltje, een kleed en een televisie. In sommige huisjes leven zelfs meerdere gezinnen. Het was mooi om te zien hoe dankbaar ze zijn met een relatief klein voedselpakket (plus een deken en brood).

Toen ik met kinderen door het dorp liep, liep een vrouw naar me toe en gaf me een banaan. Het was dubbel om een banaan voor hun ogen op te eten, terwijl zij juist de armen zijn. Ze heeft weinig, maar geeft veel. Nog wat anders wat ik heel indrukwekkend vond, was toen ik twee meisjes van ongeveer drie jaar zag. Ze hadden alleen een truitje aan, voor de rest helemaal niks. Wij gaven een voedselpakket aan hun moeder, terwijl hun in ‘’de tuin’’ stonden. Op hun blote voeten in de modder, mèt een bijl in hun hand.

Na ongeveer drie uur daar voedselpakketten uit te hebben gedeeld en kinderen te hebben vermaakt, gingen we naar de kerk/school in het dorpje. De kerk was een kamertje van ongeveer 10 bij 15 meter. Er stonden stoelen, er was een muziekinstallatie en de muur was mooi beschilderd. Daarboven was een ongeveer net zo grote kamer, wat de school van het dorpje was. Ruben zei dat hij daar soms les gaf. Er zijn weinig kinderen die er elke dag trouw komen, maar het feit dat er een school is, is al positief.

Na een dag vol nieuwe indrukken en ervaringen gingen we weer terug naar het huisje, door een mooi Roemeens landschap met zonsondergang. Weer terug bij ons leuke verblijf, hebben we gezellig avond gegeten en vervolgens  voedselpakketten gemaakt voor het dorpje voor morgen: Calimenesti.
Hoe Nico op zijn goede Engels zou zeggen: senk joe voor rieding dis

Fijne kerst daar in Nederland! Wij vermaken ons hier wel met deze gezellige groep, ‘’larefedere’’

Liefs Nadya