Winterreis Dag 4

Winterreis Dag 4

Posted by on dec 25, 2015 in Winterreis 2015 |

Dag 4, Cǎlimǎnești  aka “Call me Nasty”!

Vandaag zijn we naar Cǎlimǎnești geweest. Cǎlimǎnești is een van de dorpen waar de stichting al een langere tijd in actief is. Zo hebben we er al vier huizen gebouwd en twee zomerreizen kinderwerk gedaan. Tijdens de zomerreis van 2014 heb ik meegeholpen met het bouwen van twee huizen daar. Ik (Peter) keek er erg naar uit om weer naar Cǎlimǎnești te gaan zodat we al die mensen daar weer konden zien en konden zien wat ze met de gebouwde huizen hebben gedaan.

Daar eindelijk aangekomen viel het meteen op dat de weg langs de huizen was geasfalteerd. Dat schepte de hoop dat de gemeente zich eindelijk ook met de zigeuners daar ging bezig houden. Maar na navragen bleek dat de weg was geasfalteerd om gemakkelijker bij de gemeentelijke begraafplaats te komen die bovenaan de berg lag (naast de huizen van sommigen van de zigeuners).

Nadat Emile een stuk achteruit had gereden en had gekeerd omdat hij op aanwijzing van Adriana verkeerd gereden was, konden we beginnen met het uitdelen van de voedselpakketten.

Peter: “Nadat ik de auto had geparkeerd kwamen de huiseigenaren Mario en Luigi aangelopen (Janos & Lajos, zie foto). Ik voelde mij meteen weer thuis in het dorp en zat wat met de kinderen te spelen. Daarna heb ik met Samuël, Leon, Roniel, Paulien, Martijn, en de tolk Alexandra pakketten gebracht bij het huisje van Jimmy en bij nog twee andere gezinnen. Jimmy is een zwakbegaafde jongen met drie zusjes. Jimmy’s moeder is zwakbegaafd en zijn vader is een alcohollist. Zijn vader is een nare vent die alles doet om aan alcohol te komen, zo heeft hij een raam verkocht en dekens verkocht om maar aan alcohol te komen. Gelukkig zijn Jimmy en zijn zusjes uit huis geplaatst en in een opvangtehuis gekomen, daar is het ook niet prettig maar in ieder geval beter dan thuis.

Nadat we die pakketten hadden afgeleverd zijn we langs gegaan bij één van de huisjes waar ik aan heb gebouwd. Daar eenmaal aangekomen viel het op hoeveel de bewoners aan het huisje hadden gedaan, ze hebben er erg goed voor gezorgd en het erg mooi gemaakt (zie foto’s van de zomer en nu). Toen we weer terug liepen waren tot onze verbazing de bussen opeens verdwenen. Nadat we de heuvel verder af waren gelopen werden we tot onze blijdschap weer herenigd met de rest van de groep (en de verdwenen busjes). Na wat voedselpakketten uitgedeeld te hebben ben ik samen met Christiaan en Samuël nog even rond het dorp gaan lopen. Als een volleerde gids heb ik lopen vertellen over alle huisjes die door stichting zijn gebouwd en over de verschillende inwoners van het dorp. Ik vond het erg tof om weer in Cǎlimǎnești te zijn en om iedereen uit het dorp weer te zien. Verder was het erg goed om te zien dat er toch daadwerkelijk wel een verbetering is ten opzichte van de vorige keer dat ik er was (zomer 2014). Ik geef nu het woord over aan Leon“

Leon: Dan sta je daar achter de kar waar pakketten met onder andere suiker, bonen, wc papier, brood en een deken in zit. Om je heen komen mensen aan bij wie het zware leven van de gezichten af te lezen is. Terwijl je de pakketten aan het uitdelen bent is er discussie met een moeder van 7 kinderen of ze alsjeblieft nog een pakket mag hebben. Met veel medelijden moet je ze zeggen dat je niet meer voor ze hebt. Veel ouders met kinderen lopen met dankzeggingen en zegeningen voor ons terug naar hun huis (die bij sommigen niet veel onderdoet voor een hut die je als kind vroeger maakte). Terwijl we met kar en al langzaam het dorp door rijden en de kar steeds lichter word valt je op dat 2 mannen die niet veel onder doen voor Mario en Luigi enthousiast mee lopen. “Het zullen vast de dorpsleiders zijn” zegt iemand achter je. Als de kar eindelijk leeg is blijven de mannen nog even staan voor de foto en een gesprek. Een jongetje met een lach van oor tot oor loopt naar je toe van Peter heeft hij een voor hem veel te grote pet gekregen en hier loopt hij dan ook trots mee rond. Je pakt hem op zet hem op je schouders neer een luide lach komt van boven als je een beetje met hem rond begint te rennen. Robby (zoals hij blijkt te heten ) is het zoontje van “Mario” en woont nu met zijn ouders en twee zusjes in één van de huizen die een groep van Irina twee zomers terug heeft gebouwd. Met de gedachte dat dit mannetje in deze omstandigheden zal moeten opgroeien in het achterhoofd, zet je hem weer op de grond. “We gaan naar huis” zegt Emile terwijl hij in het tamelijk vieze busje stapt (de wegen zijn niet meer zo goed sinds de aanleg in 1910). Toch willen we nog even op de foto met “Mario en Luigi” daar sta je dan met een dubbel gevoel en een moeilijk op je gezicht te toveren glimlach. Daar ga je dan met al je emoties, daar zit je dan met je broeders en zusters en daar moet je je andere broeders en zusters achterlaten. Ze hebben het in ieder geval goed voor een week denk je bij je zelf dat is dan de gedachte waar je jezelf mee moet troosten. De dubbele gevoelens zijn erg goed te merken in de groep, je bent moe van de emoties en de anderen duidelijk zichtbaar ook. Met de gedachte in je achterhoofd hoe het hier verder moet leg je je laatste zorgen bij de Heer. Morgen weer een dag, morgen weer mensen blij maken en ze dan weer achterlaten, morgen weer dubbele gevoelens, morgen weer een dag.

 

Morgen gaan we naar het dorp Balauseri, hier zijn de omstandigheden (mogelijk) nog slechter dan in  Cǎlimǎnești.

Willen jullie dit land en deze mensen ook meenemen in jullie gebed? Dank voor alle leuke reacties en jullie gebeden!

Leon & Peter.IMG_8243[1] IMG_20151224_125215 IMG_3397 IMG_20151224_125215 IMG_8239 IMG_8229 IMG_8225 IMG_8222