Dag 4

Posted by on jul 24, 2016 in Zomerreis 2016 |

Lief thuisfront,

Wij stellen jullie graag weer op de hoogte van een nieuwe, mooie dag. 🙂 De kerk van Eremitu werd vandaag door ons bezocht, met als voorganger de vader van Alexandra. Aangezien deze dienst om 9 uur zou beginnen en rond de klok van twaalf afgelopen zou zijn, kozen wij er voor om later naar de kerk te gaan. Wat hier heel normaal is schijnt. Van half 11 tot twaalf hebben wij de dienst meegemaakt. En wow, dat is toch wel even heel anders. Mannen en vrouwen zaten gescheiden en wij als groep hadden het “voorrecht” om op het podium te zitten. Kortom, je word lekker aangestaard door de gemeente haha. Ook werden er meerdere preken gehouden ipv één, door meerdere predikanten. Ondanks je niets ervan kan verstaan en het erg warm is, is het wel bijzonder om eens mee te maken. Je voelt je toch wel verbonden met elkaar. Ook werden wij als groep gevraagd een lied te zingen, waarom weet ik eigenlijk ook niet haha. Maar we kozen voor  ‘ten thousand reasons’ en gingen dit heerlijk a capella zingen. Eenmaal uit de kerk gingen we even naar het huis van Alexandra (schuin tegenover de kerk) om even te lunchen. Nadat we hier ook even hadden omgekleed (voor de kerk moesten we namelijk knieën en schouders bedekken wat heel warm was) gingen we naar Balauseri. Ook de ouders en het broertje van Alexandra gingen mee om ons te introduceren in het zigeunergemeenschap.

Wat was het gaaf om terug te zijn in Balauseri. Ik ga nu even mijn persoonlijke ervaring delen met jullie. Afgelopen winterreis was ik ook mee en één van de laatste dagen gingen we naar Balauseri. We hadden meteen wel contact met de kinderen toen en dat was echt heel bijzonder. Zelf had ik vooral met één meisje echt een soort klik en trok ik veel met haar op die dag. Wat wij, Esther, Nadya en ik vooral, heel heftig vonden was dat de kindjes steeds vroegen of we ze mee konden nemen naar Nederland. Deze vraag omschrijft de omstandigheden daar heel goed waar we toen heel erg van schrokken. Ook het feit dat er kindjes op blote voeten rondliepen in de winter was ook erg schokkend. Dit maakte ons al wat emotioneel. Aan het einde van die dag liepen we weer naar de busjes, we hadden afscheid genomen. Toen ik net zat in de bus, zag ik ineens vanuit het raam ‘mijn kleine, net gemaakte vriendinnetje’ huilen.. Terwijl ik me zo aan het inhouden was. Ik begon ook te huilen en stapte weer héél snel de bus uit. Daar stonden we dan, dat kleine meisje waarvan ik de naam niet eens wist, en ik.. knuffelend en huilend. Niet wetend hoe het verder met haar en de anderen zou gaan.
Gelukkig was vandaag de dag dat we weer naar Balauseri gingen, ik had er dan ook echt heel veel zin in en was vooral benieuwd naar de situatie daar. (Eerst zouden we in Chibed kinderwerk doen, maar door omstandigheden kon dat niet. Hoewel het toen een tegenslag was, had ik er vertrouwen in dat het goed zou komen. Want God leidt ons. Persoonlijk zie ik deze weg ook als God’s leiding.) Toen we aankwamen in Balauseri kwamen er al weer veel kinderen van alle kanten blij naar ons toegerend. Even later stonden we midden in het dorpje, omringd met kinderen. En ineens.. er werd heel blij naar me gewezen en ik zag het ook. Hét meisje van de winterreis. Ze herkende me nog en ik haar. Bizar hoe je zó blij kan zijn om iemand weer te zien die je eigenlijk niet eens kent. Ook Nadya vond ‘haar’ meisje weer terug. Wat een energie kunnen die kinderen geven zeg! En andersom denk/hoop ik ook.
Het afscheid was vanmiddag ook heel anders omdat je ‘tot morgen’ kan zeggen in plaats van een ‘tot euh.. tja..’.
Want vanaf morgen gaan we daar dus aan de slag met het kinderwerk en wordt er verder gebouwd in Chibed.
We hebben er zin in!

Veel liefs,
Paulien

CIMG7535CIMG7534CIMG7531CIMG7529CIMG7528CIMG7527CIMG7524IMG_1163CIMG7542CIMG7541CIMG7538CIMG7536