Dag 5

Posted by on jul 25, 2016 in Zomerreis 2016 |

Hallo Boogkerkfreunden,

Vanochtend werden we voor het eerst wakker in ons echte verblijf voor deze reis. Een halfuur wachtend op ons brood, wat blijkbaar typisch Roemeens is, vertrokken we iets te laat naar de dorpjes. Onze zielige Lysa bleef thuis, want ze kan geen bommetjes maken in het zwembad zonder haar meniscus te slopen. Uiteindelijk vertrokken we nóg wat later omdat Paulien op het laatste moment naar de wc moest.
Maaar uiteindelijk zijn we in de dorpjes aangekomen, de jongens in Chibed om te bouwen en de meisjes in Balauseri voor kinderwerk (lekker voorspelbaar).
Nu ga ik (Nadya) jullie even iets vertellen over het kinderwerk en daarna volgt een interessant interview met Samuel over het bouwen.
*Kinderwerk*
Na ongeveer een uur op een alleen maar rechtdoorgaande weg te hebben gereden (met muziek in de feestbus natuurlijk) sloegen we eindelijk af bij Balauseri. Vijf lieve zigeuners stonden ons hier al op te wachten en toen ze ons zagen verscheen er een enorme lach op hun gezicht. Eventjes later kwamen we aan bij alle andere zigeuners, waar alle kinderen weer op ons af kwamen rennen. Onder andere ook ”mijn vriendinnetje” die ik gister eindelijk weer had gezien na de winterreis, kwam heerlijk vrolijk op me afgerend. Het is echt mooi om te zien en te merken hoe wij (de meiskes van het kinderwerk) en de kinderen elkaar zo blij maken.
Nadat de chaos was afgelopen begonnen we liedjes te zingen en dansjes te dansen. Esther en ik hadden deze dag voorbereid. Als bijbelverhaal hadden we de Verloren Zoon gekozen. Alexandra vertaalde het door mij vertelde verhaal en onze topacteurs Harry, Paulien en Esther beeldden het ondertussen uit. Nadat we de kinderen blij hadden gemaakt met een koekje en drinken, begonnen we met de kleurplaat over de Verloren Zoon.
Zoals je op de foto’s kunt zien hebben we voor de kinderen petten gekocht waar we hun namen op hebben geschreven. Ze waren ook hier erg blij mee. Je merkt het vast al wel; de kinderen blij maken gaat heel makkelijk.
Het zijn allemaal sssschatjes en we hebben erg veel zin in deze kinderweek in Balauseri! Meer over kinderwerk horen jullie wel in de volgende blog, groetjes
*Bouwen*
Interviewster: *schraapt haar keel* ‘Toen je uit de bus stapte vanochtend, wat was het eerste wat je dacht?’

Samuel: ‘Ik dacht hoppahey, deze dag gaan we even mensen helpen.’

Interviewster: ‘Wat gingen jullie deze dag doen?’

Samuel: ‘Vandaag hebben we bij huis 2 de nokken erop gezet en de balken geverfd tegen ongedierte. Bij huis 1 waren we al bijna klaar met verven en hebben we dit afgemaakt. En bij de beide huizen hebben we de grootste muren gemonteerd.’

Interviewster: ‘Heb je vandaag iemand concreet geholpen?’

Samuel: ‘Nee, ik niet. Maar Kees en Leon, de geweldigen, zijn samen met een vrouw die bijna niet meer kon lopen naar de winkel geweest. Dat vond ik een mooi gebaar. Al hebben de mensen daar wel brood van Giel en Chris gestolen.’

Interviewster: *Denkt te lang na over een vraag* ‘Hoe voel je je op schaal van 0 tot 100 en waarom?’

Samuel: ‘Ik voel me altijd al rond de 50. Want we helpen mensen, maar toch zullen ze nooit van de problemen afkomen als ze niet hun leven veranderen.’

Interviewster: ‘Wat zie je dan van de problemen in het dorp/land?’

Samuel: ‘Ik zag Lysa en toen dacht ik ”Wajo dat is echt een groot probleem”’

Harry: ‘Er staat een kunstplantje tussen ons in’

Interviewster: ‘Stop hou op’

Nadya: ‘Nu is het niet leuk want de vraag is niet serieus beantwoord’

Samuel: *beantwoord eindelijk de vraag* ‘De kinderen gaan niet naar school en ze hebben een slechte instelling: je vindt allemaal zooi op de grond.’

Nadya: ‘Je moet even je kop dichthouden Lysa’

*Lysa gaat weg*

Vervolg Samuel: ‘Ze zijn de hele dag thuis en doen niks. Ook kijken de ouders totaal niet om naar hun kinderen en hun toekomst.’

Interviewster bedankt Samuel. Samuel zegt ‘duimpiee’.

 

We hopen dat jullie hebben genoten van deze blog en tot morgen met andere mensen en nieuwe avonturen.

PS. Samuel en ik hebben iets nieuws in de blog gebracht, pampampampampampam: de paardenwagenteller.
Vanaf het moment dat we in Roemenië zijn houden we al bij hoeveel paard en wagens we zien. Eigenlijk is het onbegonnen poepwerk, maar nu we toch al zijn begonnen willen we niet meer opgeven.
Paardenwagenteller: 93
Groetjes,
Samuel & Nadya

 

 

IMG_0821 IMG_0835 IMG_0863 IMG_1099 IMG_1172 IMG_1180 IMG_1183 IMG_1187 IMG_1203 IMG_1230 IMG_1235 IMG_1244 CIMG7545