Dag 9 en 10

Dag 9 en 10

Posted by on jul 30, 2016 in Zomerreis 2016 |

Hallo lieve mensen die ons volgen,

Vandaag een blog over dag 9 en 10 in één, dus extra veel te lezen J. We hadden het gister zo gezellig bij een lief/ons lieve omaatje dat we (Nadya en Esther) geen puf meer hadden om een blog te schrijven. Onze excuses, of eigenlijk niet want we zijn heerlijk volgepropt met duizenden zelfgemaakte muffins en pannenkoeken en hebben onze eerste lange nacht gehad.

Dat lange slapen was wel nodig omdat we een lange en zware week achter de rug hadden met veel kinder- en bouwwerk. Ook gister, dag 9, was weer zo’n dag. We delen de dag weer in een kinderwerk- en bouwgedeelte. Daarom gaat Esther eventjes wat vertellen over het bouwgedeelte en Nadya wat over het kinderwerk.

Bouw: Gister was het voor mij, Esther, de eerste keer dat ik naar Chibed oftewel de bouwplek ging. De afgelopen tijd had ik vriendelijk doch dringend duidelijk gemaakt dat ik zo veel mogelijk in Balauseri wilde zijn. Net zoals Nadya en Paulien had ik namelijk tijdens de winterreis ‘vriendinnetjes’ in het voor ons bijzondere dorpje gekregen. De band met deze en nog veel meer andere kinderen is alleen maar sterker geworden waardoor mijn geweten een beetje begon te knagen bij de gedachte dat ik ze een dagje minder kon zien. Ik blijf me erover verbazen hoeveel liefde de kinderen willen maar tegelijkertijd ook uitstralen en over hoe verantwoordelijk en behulpzaam ze zijn. Tegelijkertijd waren er ook jongens uit onze groep nog steeds niet op het kinderwerk geweest en was ik na wat mooie verhalen toch wel benieuwd geworden naar Chibed. Dus na dit mooie verhaaltje over kinderwerk onder het kopje bouw gaan we nu echt naar mijn belevenissen op de bouw in Chibed haha!

Zoals elke dag vertrok de bouwbus op hetzelfde moment als de kinderwerkbus. Waar je in de kinderwerkbus echter met 11 mensen op elkaar zit gedrukt hadden we in de bouwbus met zijn vijven heerlijk de ruimte. Ik ging aan de slag met Peter, Roniel, Kees en het gezelligste buurmeisje ooit: Julia. De huisjes lijken van buiten gezien al zo goed als af, maar van binnen was nog genoeg te doen. Zo hebben Julia en ik ons gestort op schilderwerk op de bovenverdieping van één van de huisjes. Tot de lunch hebben we hier aan gewerkt. Nadat we gezellig gegeten hebben in het andere huisje zijn Peter en Roniel verder gegaan met het maken van kozijnen. Julia en ik hebben daarna meer contact gemaakt met de zigeuners van Chibed. We hadden papier, potloden en stickers mee die erg in de smaak vielen. Daarnaast hebben we eten en drinken gedeeld en met ballonnen gespeeld. De volwassenen en kinderen in Chibed waren erg lief en gezellig en ik was blij dat ik mee was gegaan naar de bouw. Het was ook niet een erg lange en hete dag dus ik was helemaal blij. Nu laat ik Nadya praten.

Kinderwerk:
Deze dag, dag 9, waren we lekker laat in de dorpjes aangekomen. Dit omdat we met z’n allen een erg mooie en emotionele avond hadden gehad, waarbij niemand wilde gaan slapen door de fijne sfeer. Martijn en Paulien waren deze avond namelijk verdwaald in het bos. Na veel gezoek en zorgen zijn ze gelukkig weer terecht gekomen en er volgden veel uren met heel veel gesprekken en knuffels. Door deze avond is de groep nog hechter geworden.
Maaar, we waren deze dag dus laat in Balauseri aangekomen. Hierdoor stonden de meeste kinderen ons voor het eerst niet op te wachten. Yvonne en ik zijn richting de huisjes gelopen om alle andere kinderen op te halen. Zodra de eerste kinderen ons zagen, volgde er enthousiast geschreeuw en kwamen er steeds meer kinderen uit allerlei verschillende huisjes. Ook zag ik een meisje vanaf 30 meter afstand (ofzo) met haar armen gespreid en een grote glimlach al op me afrennen, al snel zag ik dat het ‘’mijn vriendinnetje’’ Marlindo was. Heerlijk om haar en al die blije kinderen weer te zien. We blijven het elke blog maar zeggen, maar dat laat meteen zien wat die kinderen met ons doen J. Yvonne en ik zagen met het ophalen van de kinderen nergens ouders. Ze zijn elke dag aan het werk en de kinderen moeten zichzelf maar elke dag vermaken. Dit verklaart misschien ook wel waarom ze zo extreem blij zijn om ons te zien en ons zo graag knuffels en kusjes geven.
Na het dagelijkse ritueel van kusjes en knuffels geven bij de ontmoeting, begon het bijbelverhaal van David en Goliath. Voorgelezen door mij, vertaald door onze toptolk Alexandra en uitgebeeld door onze kastige Goliath (Robin) en onze David met krullen (Giel). Hierna lieten we de kinderen dit verhaal tekenen. Voor de rest hebben we veel met ze gespeeld, ze te eten en te drinken gegeven en (net zoals alle dagen) ze schoongemaakt met babydoekjes aan de hand van een spel.

Nu gaan we weer gezellig samen wat vertellen aan jullie, om de blog nog maar even wat langer te maken. We hopen dat jullie nog een beetje het overzicht hebben over welke dag we vertellen. Succes, we geloven in jullie.
We waren uitgenodigd om gisteravond bij de eigenaren van het voormalige jongenshuis te komen ‘’koffie drinken’’. Zoals we al zeiden eindigde dit in een typisch oma-bezoekje met veel te veel eten. Toen we het eten zagen staan hadden we al snel spijt van ons eigen avondeten wat we net een halfuur op hadden. Maar zeuren over teveel eten doen we hier niet, we hebben een erg leuke avond gehad!

Zaterdag, dag 10, vandaag, feest
Vandaag was onze eerste echte vrije dag. We mochten uitslapen en dat beviel ons goeeed. Om 12 uur begon, na Aerobicsles van Harry in het zwembad, een deel van de groep met airsoften. Oftewel: elkaar pijn doen met plasticballetjes en jezelf moe rennen. Om 3 uur vertrokken er mensen het bos in om te wandelen, veel te sportief in deze hitte. Onder andere wij twee bleven lekker chilluh bij het zwembad en hebben lekker niks uitgevoerd.
En nu is het laatste deel van de blog aangebroken: het avondeten. We gingen Goulash eten bij de ouders van Alexandra. De Goulash werd ouderwets klaargemaakt in een soort heksenpan boven een vuurtje en het smaakte erg goed. Voor de rest hebben we nog veel gevolleybald en gevoetbald in hun mooie grote tuin.

Nu is er een eind gekomen aan deze mooie lange blog. We hadden besloten om de blog voor het eerst niet in het leidershuisje te schrijven, maar midden in de groep. Lekker gezellig tussen alle debielen. Lysa en Paulien die de hardtypende Nadya ineens beten, mensen die ‘’Harry, wat heb je met je haar gedaan’’ zingen, een chillende Hongaar met Palenka, onze lieftallige tolk Alexandra die al steeds beter ‘schuingedrukt’ en ‘schatje uit Scheveningen’ kan zeggen, een Martijn die net deze kant op kwam met een reusachtige kever (onze huisdieren hier) en nog veeeel meer. Dit laatste vond Esther doodeng, want ze heeft een fobie voor de beesten hier en verplicht ons om alle ramen en deuren dicht te laten. Maar inmiddels zit ze weer gerust naast me.

Paardenwagenteller: 171
Beerteller: helaas nog steeds 1

 

Nu is de blog echt afgelopen, nu kan Nadya eindelijk Lysa en Paulien terugbijten. Ze rennen nu om mij (Esther) heen, missie geslaagd J

Dikke lebber,

Esther en Nadya

CIMG7660CIMG7664 IMG_1615IMG_1626IMG_1630IMG_1635IMG_1638IMG_1648IMG_1652IMG_1664IMG_1680IMG_2887IMG_2916IMG_2925 IMG_2990IMG_3031IMG_3036IMG_3044IMG_3049IMG_3068IMG_3112IMG_3114IMG_3149IMG_3154