Dag 13

Dag 13

Posted by on aug 2, 2016 in Zomerreis 2016 |

Daar zijn we dan weer beste lezers,

 

Vandaag de laatste actieve dag op de bouw in Chibed en het kinderwerk in Bălăușeri.

En wat voor dag: Beseffen wat we gedaan hebben afgelopen 2 weken.

Als we terugkijken zien we enorm veel zegen na alle uitdagingen die we hadden.

Wat zijn we verbonden geraakt aan het ‘’uitschot” van de maatschappij.

Wij snappen niet dat deze lieve kinderen en families niet geaccepteerd worden door de eigen bevolking. Natuurlijk zien we ook wel dat ze niet volmaakt zijn en niet al te gemotiveerd.

Maar ja wat wil je als je geen geld en geen werk hebt? Dan wordt je hopeloos.

En zoals we in Calimineste al zagen kan er zeker verandering komen als mensen weer hoop krijgen.

En dat is ook wat we mochten doen op beide plaatsen: Hoop en Liefde geven.

Dat kan alleen maar als er vertrouwen is en dat verwacht je eigenlijk niet van mensen die zo minderwaardig worden gezien. En toch is het zo bijzonder we krijgen volledig vertrouwen van iedereen! De kinderen van Bălăușeri weten nu dat er een hele groep Hollanders is die van ze houdt.

Dat is de hele periode hier al zichtbaar, maar vandaag des te meer als je afscheid neemt. Dan voel je hoeveel  je aan elkaar verbonden bent. Dit schrijft iemand die helemaal niet in Bălăușeri is geweest trouwens.

 

Hier yvonne, die zelfs elke dag in Bălăușeri geweest is. Ik kan zeker beamen dat het een hele mooie ervaring was. Vanaf het hele begin al. Het moment dat je voor het eerst in een dorpje aankomt en dat er dan meteen kinderen op je af komen rennen, je hand pakken en vragen of je ze mee wilt nemen. De kinderen krijgen zo weinig aandacht en liefde thuis. Dat wij, een stelletje onervaren jong volwassenen, dat aan hen mogen geven is fantastisch. Ook het gevoel wat je krijgt als een meisje op je afgerend komt en ‘Mami, Mami’ roept is onbeschrijfelijk.

Na ruim een week met hen bezig te mogen zijn merken we dat we echt gehecht zijn geraakt aan ze. Het was vandaag daarom ook heerlijk dat we niet een programma hadden, maar alleen maar met ze konden knuffelen, dansen en liefde konden geven. Het afscheid vond ik persoonlijk erg moeilijk. Wanneer kinderen bloemen voor je plukken en vervolgens je plat knuffelen, breekt je hart als je ze moet loslaten. Een heel lief meisje, Gyöngyike,  met wie ik persoonlijk veel had, vroeg zich af waarom ik huilde aangezien ze me van ’t winter weer zou zien. Ik heb zo’n gevoel dat ik er van ’t winter weer bij ben.

 

Door allerlei omstandigheden ben ik, Kees, steeds op de bouw in Chibed geweest namelijk.

Maar ook daar raak je gehecht aan de mensen doordat je ze elke dag ontmoet, want ze leven allemaal buiten. Ze maken ook vrij gemakkelijk contact met ons, vooral de kinderen natuurlijk.

Deze gemeenschap aan de straat Aprodombok van ongeveer 5 gezinnen is echt aan elkaar verbonden dat is wat we mochten ervaren deze periode.  Geen ruzies onderling en we hebben ze leren vertrouwen met het onder andere het uitlenen van gereedschap.

Vandaag was bijzonder omdat we de sleutels van de nieuw gebouwde huisjes overhandigden aan de nieuwe bewoners. Daarbij aanwezig was de dominee van Chibed en de burgemeester en uiteraard onze hele groep die net terug waren uit Bălăușeri.

De dominee en de burgemeester hielden beide  een korte toespraak en de dominee sprak een zegen uit en het Onze Vader, heel bijzonder.

Voor mij was het ook heel bijzonder om persoonlijk de sleutel te overhandigen aan ‘’oma” en een paar woorden te mogen spreken tegen alle mensen prachtige mensen daar.

Het waren mooie emotionele momenten toen de sleutels werden overhandigd en de nieuwe eigenaren hun nieuwe huisje mochten betreden. Wat een dankbaarheid ook, heel mooi en bijzonder.

We hebben ook alle gezinnen nog een voedselpakket gegeven als toetje zeg maar. Het was een mooi feest en zo hebben we afscheid genomen met de hoop op een weerzien.

Ook al was het kinderwerk in Chibed niet zo groots, toch hebben er heel wat tranen gevloeid bij het afscheid nemen van de kinderen en hun ouders.

Onder andere door de schrijver van dit stukje, hoe gaaf is het dan dat je ineens een arm om je heen krijgt van zo’n gave jongere. En zo zit ons werk er weer op, raar en leeg gevoel.

Maar vanavond zijn we nog uitgenodigd bij Balasz (de dominee van Chibed) en zijn vrouw om te komen eten. Prachtige mensen met een hart van goud, we gaan ervan genieten en dan na een lange nachtrust gaan we ons klaarmaken voor de reis naar huis.

We hebben een super mooie tijd met elkaar met onuitwisbare mooie en kostbare herinneringen.

 

Kees (namens de hele groep) en Yvonne

 

Paardenteller: 221

Berenteller: Jammer genoeg, nog steeds 1

IMG_1772IMG_1808 IMG_1817 IMG_1844 IMG_1875 IMG_3445 IMG_3447 IMG_3450 IMG_3457 IMG_3474 IMG_3513 IMG_3519 IMG_3576 IMG_1778 IMG_1779 IMG_1780 IMG_1788 IMG_1793 IMG_1799 IMG_1806