Dag 6

Dag 6

Posted by on jan 2, 2017 in Winterreis 2016 |

Ook vanuit Roemenië wensen wij iedereen een gezond en liefdevol 2017. Met afro-trap door de speakers en Kor al swingend achter het stuur waren wij onderweg naar de vuurwerkshow om 2017 in te luiden. Om 24.00 uur ging alles los. Blije mensen en een mooi vuurwerkspectakel wat werd afgerond met de wals. Al walsend gingen wij als groep het nieuwe (Roemeense) jaar in. Daarna snel weer naar ons huis om af te tellen tot 01.00 uur, want dan was het voor ons echt oud en nieuw. Want eens een Nederlander altijd een Nederlander. Met champagne en een hoop knuffels zijn we het Nederlandse nieuw jaar ingegaan. Daarna even heerlijk de voeten van de vloer, maar we moesten ook nog even flink aan de bak om pannenkoeken te bakken. Tot 03.00 uur gezellig in de keuken in de weer geweest en de teller stond op 170! Snel ons bed in en een paar uurtjes slapen want om 8.30 uur moeten we alweer aan de ontbijttafel zitten.

Vanmorgen weer de kou in en op weg naar Eremitu, waar we de kerkdienst bijwonen. Kor spreekt de gemeente ook nog toe en wij brengen 3 liederen ten gehore onder begeleiding van het gitaarspel van Jeroen. De gemeenteleden hebben erg genoten van onze aanwezigheid en zijn zeer te spreken over het werk wat wij hier doen. Nog even heerlijk aan koffie bij de ouders van Anisoara en afscheid nemen van Eremitu. Er is overigens een nieuwe teller bijgekomen, we zagen namelijk vanuit de auto een vos langs de weg lopen. De vossenteller staat op 3.  Prachtig in het witte sneeuwlandschap. Teruggekomen op de locatie even een uurtje bankhangen. De lange & koude dagen en de indrukken die worden opgedaan beginnen langzamerhand haar tol te eisen.

Zoals we al zeiden, eens een Nederlander altijd een Nederlander: Uiteraard zijn de pannenkoeken door ons goedgekeurd.

Om 15.00 uur weer startklaar om naar Balauseri te gaan om onze met bloed, zweet en tranen gebakken pannenkoeken uit te delen, met een beker melk en een appel. Wat was het heerlijk om iedereen daar weer te zien! De kinderen kwamen de huizen weer uitgerend en wat gaaf om te zien dat sommige kinderen een kledingstuk aanhadden die we vrijdag daar hadden uitgedeeld. Ondanks dit blijft het confronterend om te zien hoe de mensen hier (over)leven. Het ontbreken van het besef over hygiëne, tijd, kennis en ouderschap wordt alsmaar duidelijker. Hieruit blijkt maar weer hoe hard de hulp in dorpen zoals deze nodig is.

Desalniettemin hebben de kinderen gesmuld van de pannenkoeken en wat over was, konden we nog uitdelen aan de ouders. En natuurlijk is er ruim de tijd genomen om te spelen, te zingen en voornamelijk te knuffelen met de kinderen. Ook de laatste sleutelhangers werden hier nog uitgedeeld. Die lach, dankbaarheid en blijdschap op hun gezichten, is niet te beschrijven. Wat gaaf dat we Jezus’ liefde zo mogen doorgeven!

In dit dorp is het elke keer weer moeilijk om afscheid te nemen, maar toch kwam dat moment. Echter weten we dit keer dat dit voorlopig de laatste keer zal zijn. Hup, snel de bussen in en gaan….met een slinger kinderen die naast de auto meerennen en zwaaien. Wanneer zullen we ze weer zien?

Na (alweer) een overheeeeeeeerlijke maaltijd gemaakt door Chris, Linda en Rob wordt de avond afgesloten met een emotionele jamsessie en een potje 30 seconds.

Team Harnostrijder (Hanneke & Rob)IMG_0062