Dag 7

Posted by on jan 3, 2017 in Winterreis 2016 |

Ondanks dat ieder van ons enorm heeft genoten van de afgelopen dagen, waren we allemaal blij dat we vandaag een dagje ‘vrij’ hadden. In de planningsfase is er namelijk een dorpje afgevallen, waardoor er een dag over bleef. Het plan was om eerst naar een soort kledingmarkt in de buurt van ons verblijf te gaan, en daarna naar de zoutmijn bij Turda, op zo’n anderhalf uur rijden, en na afloop nog naar het winkelcentrum in Targu Mures, voor souvenirs en dat soort dingen. Gelukkig zijn we flexibel, want ’s morgens is besloten om toch de kledingmarkt maar te skippen, en nadat ons bezoek aan de zoutmijn was uitgelopen hebben we ook Targu Mures Mall maar overgeslagen, dus is het bij de zoutmijn gebleven.

Onze originele tolken, Jeroen en Anisoara, bleven lekker thuis, maar Alexandra, het zusje van Anisoara, ging mee als tolk en voor de gezelligheid. Alexandra is gisteren, na ons bezoek aan Eremitu, namelijk met ons meegegaan om te komen logeren. De zoutmijn hier is de tweede in Europa, en is tussen grofweg 1850 tot 2009 in gebruik geweest. Het bestaat uit een serie enorme man-made grotten, die voor en flink deel toegankelijk zijn. Het is lastig te beschrijven, dus de foto’s en filmpjes dienen wel bekeken te worden. De enorme verlichte grotten, met zoutkristallen aan de muren en het plafond, zijn namelijk een prachtig en indrukwekkend gezicht. De 26 verdiepingen aan trappen die we naar beneden én naar boven hebben moeten trotseren waren iets minder in trek, maar het is ons allemaal gelukt en dat is best het vermelden waard. Op de vloer van de grootste grot is een soort toeristische ruimte gemaakt, met biljarttafels, een bowlingbaan, tafeltennistafels en zelfs een mini-reuzenrad (dwergenrad?). Helaas moest voor alles afzonderlijk betaald worden, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook was er nog de optie om op een zout meertje op de bodem van een van de grotten te varen. Na onze ogen uit gekeken te hebben, zijn we de rest van de trappen gaan trotseren, en na een kleine 3 uur stonden we weer buiten. Bij één van de kraampjes buiten hebben we kort even lunch naar binnen gewerkt, en zijn we terug naar huis gereden.

Eenmaal thuis aangekomen stond ons een gelukkige verrassing te wachten, Anisoara had namelijk, tegen ons protest in, een flink deel van de schoonmaak van het verblijf op zich genomen, wat ons weer tijd scheelde, zodat we even konden uitrusten voordat we uit eten gingen. Het plan om bij Atlas, destijds de trouwlocatie van Jeroen en Anisoara, te gaan eten is helaas niet doorgegaan aangezien dat gesloten was, maar we hebben een ander leuk restaurantje gevonden in de buurt, waar we allemaal heerlijk hebben gegeten. Thuis aangekomen hebben we met zijn allen onze ervaringen van de week gedeeld, wat heel gaaf was om te horen. Morgen gaan we weer naar huis en gaat de wekker vroeg, dus het overgrote deel van de groep is daarna maar naar bed gegaan. Aangezien we over zo’n 6,5 uur aan de ontbijttafel worden verwacht is het maar beter als de rest van ons ook gaat, dus ik laat het bij de tellers:

De paard-en-wagen-teller is ergens halverwege de 30 op hol geslagen en niet meer terug te vinden.

De vossenteller staat nog steeds op 3, als we de bontkraag van Alexandra niet meetellen.

Als rectificatie moeten we nog vermelden dat de Kor-tilt-voedselpakketten-teller gisteren op 2 had moeten staan, onze excuses voor deze grove fout.

Tot snel allemaal!

-Arnoud en de rest aan de late vogels

 

PS: in verband met het uitvallen van de Irina-website ’s morgens vroeg, en de gebrekkige verbinding op de luchthaven zijn de foto’s nog niet toegevoegd. Deze zullen zo snel mogelijk volgen.