Dag 9 – Jampotglazen

Posted by on dec 29, 2010 in Winterreis 2010 |

Beste achterban,

Vandaag was alweer de laatste dag in Roemenië. Het besef dat we morgenochtend alweer vertrekken begint bij de meesten al wel te dagen en de rest probeert het uit de gedachten te verdringen. Nu we net gewend zijn aan een intensieve, maar relaxte ‘way-of-life’ willen we eigenlijk helemaal niet meer terug naar Nederland. Voor vrienden en familie zouden we het zeker doen, maar we zien hier zoveel dingen waar onze tijd en energie goed gebruikt kan worden. We zijn de afgelopen dagen op zoveel plekken geweest!

Vanochtend begon de dag met uitslapen, iets wat ik bijzonder graag doe zodra ik er de kans voor krijg. Na een brunch, bestaande uit tosti (prijs de Heer voor het tosti-ijzer van Roel!) en  een broodje ei (zonder ui!) konden we dan eindelijk weer gaan sleeën. Met 2 dienbladen, behorend tot de inboedel van het huisje, zijn we zo hard mogelijk de berg achter ons huisje afgegleden. Na 2 keer had ik er alweer genoeg van, omdat er een scheepslading sneeuw in mijn onderbroek lag, misschien mede door dat gênante gat in mijn spijkerbroek. Gevolg van bovenstaand plezier was trouwens ook dat de kleding van het grootste deel van de groep doorweekt was en helaas vanavond nog steeds niet gedroogd was. Oeps…

Net voor vieren vanmiddag zijn we met de hele groep naar San Georgiu gereden, omdat we door Jan en Elly Booij waren uitgenodigd om bij hen de avondmaaltijd mee te eten. Nadat we Eva, onze vriendin en tolk, hadden opgewacht, zijn we eerst met gitaar en opwekkingsbundel de berg op gegaan, omdat we wisten dat er één vrouw in het bijzonder al tijden lang op ons zat te wachten: oma! U weet wel, dat kleine, schattige mensje, met brilglazen zo groot als uw autobanden. Ze barste bijna direct in tranen uit, omdat ze de hoop dat wij deze winter nog zouden komen al bijna had opgegeven. Wat is het prachtig om vervolgens met haar te zingen en te bidden. Eva heeft al onze gebeden voor en met oma vertaald.

Ander jaren hoorden we dat enkele jongens op de berg nog wel eens het huisje van oma leegroofden in hun tocht opzoek naar geld en voedsel. Vanmiddag hoorden we dat de politie is langs geweest en oma heeft beloofd de daders hard aan te pakken. Zie daar: God verhoord! Na nog wat voedsel en geld achter gelaten te hebben, zijn we een paar huisjes terug gelopen.

Het huisje waar we toen kwamen, is het huisje van Joska. Joska is een oudere man, die je bij aankomst direct een smakzoen op een willekeurige plaats in het gezicht geeft. Hij is zo gastvrij dat hij zijn volledige voedselvoorraad persoonlijk bij je naar binnen zou voeren en zijn kippen voor je zou slachten waar je bij staat. Dit is vanavond allemaal niet gebeurd. Joska’s vrouw is namelijk 2 maanden terug overleden en dat stemde hem behoorlijk verdrietig. Hij had amper nog geld over, omdat de begrafenis hem een fortuin kostte. We hebben hem mogen zegenen en wat geld kunnen geven voor eigen onderhoud. Wat fijn dat we God ook hier geestelijk en materieel weg hebben mogen geven!

Hierna zijn we nog even langs het ‘Dove-huis’ gegaan. De kids waren meer uitermate enthousiast, dus Roel waarschuwde al dat je binnen 5 seconden in een klimrek zou veranderen. Met gitaarmuziek hebben we ze weer rustig gekregen en vervolgens nog wat lekkers uitgedeeld.

Exact om 7 uur stonden we bij Jan en Elly voor de deur. Axel en Elze waren daar al eerder naar toe gegaan, omdat Elze zich bijzonder beroerd voelde. Na het sleëen begon dat al en dat is alleen maar erger geworden. Ze heeft overgegeven en de rest van de avond voornamelijk geslapen. We hopen het beste voor haar, met in het bijzonder voor de reis van morgen. Elly had het eten klaar, dus daar hebben we gelijk van genoten. Na het eten hebben we de afgelopen week besproken. We hebben onze dank uitgesproken richting Jan en Elly, omdat zij bij de voorbereiding van deze reis, maar ook tijdens deze reis een essentiële rol hebben gespeeld. Alles was perfect geregeld en tegenslagen hebben we amper gehad. Geweldig!

Ik ben niet vaak zweverig, maar in de afgelopen week is toch echt wel de hand van God te merken geweest! Bidden we om veiligheid op de weg tijdens het reizen, dan verdwijnt de sneeuw spontaan. Bidden we om veiligheid in Ceuas, dan is er volledige rust. Bidden we om een zegen over (ons en) het kinderwerk, dan trotseren we de sneeuw op de steile berg van Deda door sneeuwkettingen. Hoe groot zijt Gij!

Zojuist tijdens de avondafsluiting hebben we nog even door zitten praten over de gedachte dat God altijd bij je is. Gemakkelijk te zeggen, maar hoe denk je daarover als je al je hele leven in armoede leeft en geen uitweg meer ziet. We hebben God gebeden om een blijvende oplossing hiervoor.

Nu is het bijna 2 uur. Morgen hoef ik dan weliswaar niet te rijden, maar mijn kaart-lees-kunsten en betrouwbare intuïtie zijn vermoedelijk hard nodig, dus vandaar dat ik nu toch maar eens in mijn slaapzak ga liggen. Ik hoop dat jullie nog even 2 dagen geduld kunnen hebben, voordat je ons bij de Boogkerk weer in je armen kan sluiten. Tot dat moment blijkt bidden een effectief middel te zijn om tegenslagen te voorkomen. Zouden jullie ons daar dan mee willen helpen?

De groeten vanuit, het nu toch wel iets koude, Roemenië!

Namens de groep,

Jeroen Sturrus