Dag 4 – Ceuaş

Dag 4 – Ceuaş

Posted by on dec 31, 2011 in Winterreis 2011 |

Door: Lysa (jeej!)

Ceuaş: Daar draaide het om vandaag. Heb ook gelijk het blog opgeëist. Met dankbaarheid dus dit verhaal aan jullie allemaal.

Vanmorgen was er al wat te merken van de ‘we gaan wat doen’ sfeer, yes! Een lekker rustig ontbijt was de aftrap, met de komst van Jan en Elly bij het verdere om- en inpakken van de pakketten. Een halfuurtje keihard werken werd gevolgd door een lekkere pauze, waarbij een stuiterende Roelie eerst mij en daarna ook de rest van de groep, zover kreeg om te sleeën. Dit meer door gebruik te maken van de steile helling, dan de hoeveelheid sneeuw. Plezier hadden we zeker. Een kapotte slee en vieze broeken na afloop waren het gevolg.

Eindelijk konden we in de bus stappen en gingen we met een gezonde spanning naar Ceuaş. Voor mijzelf: Ik was echt blij om eindelijk aan de slag te kunnen met een van mijn doelen voor deze reis. Eenmaal daar kwam de altijd terugkerende situatie weer naar voren: De Klompbus op de heuvel van het dorp slepen. We werden al snel welkom geheten door het halve dorp, ongeveer 20 mannen kwamen helpen met duwen. Axel beweerde, na Steven totaal onder te hebben gemodderd, dat gassen (en het daardoor laten rollen van de wielen) eigenlijk totaal geen zin had. Het duwen werd totaal op mankracht gedaan, maar door de push van een Roemeen had hij toch maar niet aan die gedachte toegegeven. Wat Steven hem ‘niet in dank afnam’, met een knipoog.

Nadat de twee auto’s (ook van Jan) op de heuvel stonden, begonnen Steven, Auke en Axel met het uitdelen van de pakketten. Onder leiding van Broeder Fillip met zijn namenlijst, werden dankbaar de pakketten gegeven en ontvangen. Wat een mooie opdracht om te mogen uitvoeren! Grote en kleine pakketten, met een lach en vaak wat stotterend Roemeens, werden in ontvangst genomen.

Ondertussen mochten Sharon, Lisette en ik de mutsen onder de kinderen verdelen. Dat bleek nog een hele puzzel door kleuren, maten en voorkeuren. Blije kopjes van zowel moeders en kinderen. Ook de sjaals werden verdeeld.

Heerlijk! Eindelijk mochten we het dorp in. Het was mooi om dekentjes te mogen uitdelen aan de allerkleinsten. Het resultaat van de gebouwde huisjes in de zomerreis was zeer wisselend. Het ‘voorbeeld’huisje stond leeg, waar nog weinig duidelijkheid over is. Het tweede huisje was echt perfect: Dat maakte alles goed. ‘Mario’, de bouwvakker met de tuinbroek en rode muts die de zomergroep hielp met onder andere het beitsen (ahum) en bouwen, gaf ons een enorm warm onthaal. Daar waren we allemaal van onder de indruk. We werden binnen uitgenodigd en hebben genoten van het prachtige resultaat. Groene muren, een houtkachel, isolering, zelf een monitor en mooie muurkleden waren om van te genieten. Dit even voor alle harde werkers in de zomer! God heeft dat echt ten goede gekeerd, wauw! Het laatste huisje, waarvoor we gewaarschuwd werden door Jan, was inderdaad iets minder. Het stonk er be-hoor-lijk en zonder poep onder je schoenen kwam je absoluut het huisje niet in. Maar, dat was het wel waard. Het huis was niet onderhouden, maar met een positieve insteek: Het was niet te vergelijken met de tent waar ze eerst in moesten vertoeven.

Waar ik vooral blij van werd waren de kinderen. Afgelopen zomer heb ik met een paar kinderen in het speciaal een voor mij speciale band opgebouwd. Ik kreeg het echt warm toen ik aankwam en ze mijn naam noemden. We zwaaiden in het begin even naar elkaar met een dikke glimlach, maar al snel kwamen hun handjes in de mijne. Na een poos moesten ze terug naar huis, Paula en Maria. Even later liepen we met de groep naar ‘het stadion’, de speelkuil. Ik zag ze in de deuropening staan, naar ons kijkend, en liet de groep een stuk verder lopen. Paula liep iets op me af, maar stopte toen. Toen ik mijn hand uitstak, rende ze naar me toe. Wauw, echt.. bijzonder.

Het liet allemaal weer een indruk achter. Het was kort, maar krachtig. Na terugkomst is er gedoucht en gepraat. Maar ook gelachen en geslapen. Even bijkomen allemaal. Daarna zijn we ergens wezen eten, dat was echt gezellig en goed. Gelukkig konden we ook een dagafsluiting doen. Dat is toch wel het rustigste moment van de dag, waarin we allemaal ons EI kwijt kunnen. Rekening houden met elkaar, je gevoel in de groep en Gods liefde voor iedereen werd de sluiting van de dag.

De dag was zeer goed, al is ‘goed’ misschien niet helemaal het goede woord. Het was een dag vol gaven.