Door: Vincent & Auke
Daar zitten we dan. Kapot door een hele week voedselpakketten uitdelen, kinderwerk doen en druk zijn. Het was indrukwekkend, bijzonder en raaaarrrrr. Ook op deze laatste dag in Roemenië gaan we dag nog maar weer eens doornemen.
‘s Ochtends staan Roel, Sharon en Auke op en nadat we niet meer wisten hoe je pannenkoek meel moest maken, moesten we Ella wakker maken. Dus met een duffe Ella gaan we gezellig pannenkoeken, voor op bed, maken. De blije gezichten, tenminste dat moesten ze voorstellen, waren voor ons genoeg. Het gezicht van Vincent was geweldig, eerst chagrijnig, Roel: “het is een pannenkoek”, waarna Vincent als een klein kind glundert.
Vandaag gaan we nog een paar pakketten uitdelen, vlakbij San Georgiu ligt een stuwmeer. Wij hoorden dat daar nog 6 huizen zijn. Daar hebben we nog pakketten uitgedeeld. 11 km over een hobbelweg rijden, maar met een geweldig uitzicht. na een kwartiertje komen we bij het eerste huis aan. 2 geweldige hondjes komen, al blaffend, aangerend. Een vrolijk kijkende man komt naar ons toegelopen. Na 5 minuten praten krijgt zijn gezin een pakket en gaat de man des huizes met ons mee op weg naar de andere huizen. We brengen de andere pakketten weg met de bus. We moeten nog een kleine 10 minuten lopen voor het laatste huis, omdat de weg zo slecht is. We maken nog een groepsfoto bij een kapot kerkje en gaan over de hobbelweg weer terug. O, wat voelde die rechte weg daarna weer lekker.
Nu we toch in San Georgiu zijn, gaan we bij oma berg en Joska langs. Ze waren beiden erg blij om ons weer te zien, we kregen bij Joska een soort druivensap, wat lekkerder was dan verwacht. Oma berg was bang dat ze ons nooit meer zou zien, maar wat was ze blij dat we er weer waren. Na wat brood te hebben verstopt en nog een groepsfoto te hebben gemaakt, moeten we weer vertrekken. Het was voor een deel van de groep een goed weerzien en voor ons (Vincent & Auke) goed om beeld te hebben van hun levenssituatie.
We hebben 2 uurtjes de tijd om onze tassen alvast een beetje te pakken en soort van op te ruimen, we gaan nog even langs Jan en Elly en gaan we wat eten, heel gezellig. We zetten Eva en Magda op de taxi en brengen Ella naar vrienden. Het was jammer om afscheid te nemen, maar ja het is de waarheid. We komen rond 12′en weer thuis. De leiders duiken meteen hun bedje in, want ze hebben morgen een lange dag voor de boeg. Morgen na een paar uur in Hongarije uitrusten en daarna de laatste paar honderd km naar huis. Met Gods zegen weten we dat we veilig aan zullen komen.
5 comments
Axel says:
January 4, 2012 at 1:17 am (UTC 2)
Ik hoop genoten van jullie verhalen. Jammer dat er weer een eind aan komt. Tegelijkertijd: blij dat jullie er binnenkort weer zijn. We hebben vanavond met een groep ouders en bestuursleden voor jullie gebeden. En ook voor die achterblijven en dapper doorgaan in een leven dat vaak zwaar is.
Goede reis. Tot gauw.
Guido says:
January 4, 2012 at 2:15 pm (UTC 2)
Neeeeeeeeeeee,
nu kan ik geen blogs meer lezen >>> vast ritueel van 2012 geworden.
Nu komen jullie vanavond aan en dat is ook wel weer gezellig!
Hoe laat, 12 uur?
ciao.
Marjan Petersen says:
January 4, 2012 at 2:48 pm (UTC 2)
Guido,
Morgenavond!
Zal wel rond de klok van 9 zijn.
Houd facebook maar in de gaten.
Zodra ze over de duitse grens zijn gaan de koters weer max online
ellis says:
January 4, 2012 at 4:09 pm (UTC 2)
lieve allemaal,
een voorspoedige reis naar huis,
verheug me om jullie weer te zien!!
wat een ervaring weer, echt bijzonder
hou van jullie, een behouden vaart!
Pink says:
January 5, 2012 at 2:13 pm (UTC 2)
Wat heerlijk om jullie verhalen te lezen en de foto’s te bekijken. Heel herkenbaar. Die vrouw die dat riet staat te vlechten ofzoiets, herken ik nog. Dat hele huisje stond vol van rieten dingen die zij had gemaakt. Leuk om terug te zien. En oma natuurlijk, fijn dat jullie ook bij haar zijn geweest!
En nu zijn jullie al weer bijna thuis. Ik ben heel benieuwd naar de verhalen. Goede reis verder!
Liefs Pink