Chinari

Chinari

Posted by on dec 29, 2013 in Winterreis 2013 |

Het was 2e kerstdag 2013, ik weet het nog zo goed. Mijn maagje was zo leeg… Gelukkig was daar weer het altijd lekkere ontbijt. Na het eten hebben we uit de bijbel gelezen over Jozua die God ontmoet en hoe God de opdracht geeft om de stad Jericho in konden nemen. Zes dagen een hoop kabaal en de zevende dag totale rust en stilte. We waren ervan onder de indruk dat wij zelf niks hoeven te doen, maar dat God ons gebruikt om zijn werk te doen. Ook werden we geconfronteerd met hoe we Jezus in ons leven zien als we weer in Nederland zijn. Hier in Roemenië ervaren wij Hem dichtbij, maar wat als we weer terug gaan naar ons gezin, werk of school? Belangrijk om daar over na te denken, maar allermeest om ervoor te bidden. Dat hebben we gedaan, en vol vertrouwen op God zijn we de dag ingegaan. Inmiddels zijn we wereldkampioenen aanhanger inladen en van af nu (voor de kenners) ook goede Tetris spelers ☺. Op naar Chinari, een heel klein dorpje met waar we rond de 50 pakketen hebben mogen uitdelen. De mensen hadden best wat temperament. Toen we aankwamen stonden er in luttele seconden een hoop mensen rond de bus met aanhanger luidruchtig te wachten op hun pakket. Na dat onze geweldige tolk en groepslid Anisoara en CareFoundation medewerker Mia de mensen hadden verteld dat we de paketten stuk voor stuk bij de mensen thuis zouden komen brengen, werd het al gauw rustiger. Toen we bij de laatste huizen op een hoger gelegen stukje waren, kwamen we tot de ontdekking dat we niet voldoende dekens zouden hebben. Wat zoals u wel zult begrijpen best vervelend is omdat er dan een ongelijkheid tussen de bewoners van Chinari ontstaat. Door de één werd hier rustig op gereageerd maar bij het laatste huis kwam er een voor ons heftige en onverwachte actie/reactie. Het door ons gemaakte pakket wat net mee naar binnen werd genomen voor de moeder van het gezin, werd even later door haar man met een flinke zwaai de heuvel af gegooid. Waarna de kinderen van het gezin het weer enigzins tot een pakket probeerden te vormen. Dit riep bij ons heel wat vragen en gedachten op. Hier werd dan ook uitbundig over nagepraat in de bus met de gedachte dat niet wij degene zijn die hier over mogen oordelen. Helaas hebben we het kinderwerk niet meer kunnen doen. Jammer voor de kinderen die de dupe zijn van het gedrag van hun ouders. Mia nodigde ons van harte uit om bij haar thuis in Tirgu Mures onder het genot van een kopje koffie een een heerlijk “gebakje” nog wat na te praten. En omdat toch op de route lag naar het vliegveld waar we onze welgewaardeerde vriend en tevens veelvoudig Irina ganger Jeroen op gingen halen heben we dit aanbod uiteraard...

Lees meer