Update 3 – Greater things have yet to come…

Update 3 – Greater things have yet to come…

Posted by on feb 5, 2013 in Voedselactie 2013 |

Eén hele goede avond!   Daar is ie dan: de laatste update van het Roemenië-avontuur, welke ik u eigenlijk al minimaal 3 weken verschuldigd ben. De tweede week was in no-time voorbij gevlogen en voordat ik het wist stond ik alweer in het keiharde Nederlandse leven. Hoewel, keihard… Ik heb ook de afgelopen weken nog vrij gehad, welke ik dan mooi voor bijvoorbeeld sollicitaties en werk heb kunnen gebruiken, maar toch heb ik geen moment de tijd genomen om deze laatste update te schrijven. Vanavond, bijna 3 weken na terugkomst, krijgt u hem toch nog. Luister en huiver.   Ik heb u verteld over de eerste week, welke vol was van de voorbereidingen, inkopen, verdelingen en het weggeven van de gemaakte pakketten. Ik vertelde al over de kerkdienst in Sangeorgiu en de massale opkomst hierbij en ik heb u verteld over Jimmy en de ernstige omstandigheden waarin hij en zijn broertjes leven. Over dat laatste zal ik vooral iets meer schrijven.   Woensdag 9 januari zijn we terug gegaan naar Cãlimãnesti. We hadden 2 dozen met overgebleven appels, een paar pakken onderweg gekochte koekjes en een gitaar meegenomen en we waren van plan om zowel een korte kinderprogramma te doen als een kijkje te nemen bij Jimmy. Bij aankomst werd de witte Opel van Anisoara’s vader al van verre herkend. Veel enthousiasme van joelende kinderen, die alleen onze aanwezigheid al prachtig vonden, aangezien er verder niet zo heel veel gebeurd in het dorp. Broeder Lajos stelde zijn huis beschikbaar voor een kinderprogramma, dus zo gezegd, zo gedaan; even later zaten we met zo’n 30 kinderen en enkele nieuwsgierige volwassenen in het iets te krappe, maar daardoor o zo gezellige huisje van Lajos. Vol enthousiasme zongen de kinderen liedjes als ‘Dit is de dag’, ‘Lees je bijbel’ e.a. mee in het Roemeens, Engels en Nederlands. Maar de topper blijft toch echt ‘Hoofd, schouders, knie en teen’ en dan het liefst zo snel mogelijk. Werkelijk, het dak gaat er vanaf! Hierna heeft Anisoara met de kinderen het Onze Vader gebeden in het Hongaars en heeft ze het verhaal van Zacheüs verteld. Aan het einde hebben we de kinderen 2 appels en een koekje meegegeven. Direct hierna zijn we doorgelopen naar het huisje van Jimmy om te kijken hoe de situatie daar was. We hadden zaterdag al gezien dat deze erg was, maar hij bleek nog schrijnender te zijn. We troffen namelijk helemaal niets meer aan van wat we enkele dagen eerder hadden gegeven, zelfs de deken was niet meer aanwezig. Bij navraag bevestigde de moeder van het gezin dat deze verkocht waren. De kinderen zaten hierdoor te bibberen van de kou, aangezien het huisje niet veel voorstelt. Ook een deel van het eten, het wasmiddel en nog veel meer was dus verkocht, waarschijnlijk voor sigaretten en drank. Verslagen waren we, aangezien we gewoon niet konden geloven dat je dit je eigen...

Lees meer

Update 2 – De Heer aan het werk

Update 2 – De Heer aan het werk

Posted by on jan 10, 2013 in Voedselactie 2013 |

Buna seara,   Gelijk weer een volgend blog. Deze gaat verder waar de vorige ophield, namelijk vrijdagavond na het inpakken van de pakketten; het moment dat alle voorbereidingen gedaan waren. Een goeie nacht slapen later, ben ik net als andere ochtenden wakker gemaakt met de geur van verse koffie. Dat was al de eerste reden tot dankbaarheid! De dag ervoor hadden we al per telefoon hulp ingeschakeld voor het vervoeren van de pakketten. Csabi (spreek uit: Tsjobbie), een vriend van Anisoara’s vader uit de kerk van Sangeorgiu de Padure zou met ons mee gaan. Om een uur of 12 ’s ochtends arriveerde hij en hebben we met een paar gemeenteleden de pakketten, de dekens en 52 verse broden ingeladen. Ook een voorraadje pocketbijbels in Roemeens en Hongaars zijn ingeladen.   Om een uur of 2 stroomden de mensen in Cãlimãnesti bijeen rond de witte Volkswagen sprinter. Csabi stond vanuit de deuropening bijbels uit te delen, terwijl hij schreeuwend vroeg waarom de mensen amper naar zijn verhaal wilden luisteren. ‘Voor voedsel komen jullie massaal bijeen, maar het woord van God willen jullie niet horen? Jezus is ook voor jullie naar de aarde gekomen!’ Klopt als een Volkswagen bus. Na een kort betoog (wat een spreker is die vent!) heeft Csabi ze allemaal uitgenodigd voor de bijeenkomst die 2 dagen later (maandagavond) in zijn kerk in Sangeorgiu zou zijn. Als vervoer een probleem zou zijn, zou hij ze met zijn enorme bestelbus komen halen. Wie weet wie er mee zou gaan…   Direct hierna de laadruimte open gegooid en op naam de voedselpakketten uitgedeeld. De namenlijst heeft Jan Booij ons nog gegeven en dat maakte het uitdelen een stuk makkelijker. Voor de grote gezinnen een groot pakket en voor de kleine gezinnen een klein pakket. Voor ieder gezin dus ook een dikke deken en een brood. Dat was erg fijn! Krystina vroeg mij gelijk naar Janita en de bewoner van het door de zomergroep gebouwde huis dacht dat hij met Ronald van doen had… Helaas, beide Irinagangers niet aanwezig. Uiteraard volgde later ook nog een weerzien met Cãlimãnesti-held Norbi, een jongetje dat we afgelopen zomer tijdens het kinderwerk daar al hebben leren kennen. Een iets minder stralende ontmoeting volgde toen we in het huisje van de even oude Jimmy gingen kijken. Het huisje stelt namelijk niet zo heel veel voor en met de huidige temperaturen maken de kinderen het totaal niet goed. Jimmy en 2 broertjes/zusjes lagen op een vies bed warmte te zoeken die er amper te vinden was. Hartverscheurend om te zien hoe dit gezinnetje vrijwel niets heeft en zich door deze winter heen moet worstelen. Vader vertelde eindelijk gestopt te zijn met drinken, ook al konden we dat niet zo goed geloven. Moeder vertelde opnieuw zwanger te zijn. Ook dit konden we moeilijk bevatten. Voor nu proberen we dit even los te laten, maar eigenlijk laat dit gezin, met...

Lees meer

Update 1 – Doe mã die ma

Update 1 – Doe mã die ma

Posted by on jan 9, 2013 in Voedselactie 2013 |

Buna ziua!   Het moest ff duren, maar eindelijk heb ik dan toch tijd gevonden om de belevenissen van hierzo op digitaal papier te zetten. Vandaag ben ik hier exact een week en ik moet zeggen dat het best een hectische week was. ’s Ochtends hebben we eigenlijk altijd wel rustig aan gedaan, maar ’s middags en vooral ook ’s avonds hebben we veel werk verricht en liepen de dingen nog wel eens op zijn Roemeens uit. Dineren tussen 11 en 12 ’s avonds was dan ook niet ongewoon en daarna direct gaan slapen is natuurlijk voor mietjes. Maar dat gaf niet veel ruimte om een verhaaltje te schrijven voor achterban. Bij dezen doe ik verslag.   Het is heerlijk om terug te zijn in dit prachtige land. En dat niet alleen omdat het landschap en de cultuur één en al magie uitstralen. Nee, het belangrijkste was natuurlijk dat ik na dik 2 maanden mijn geweldige vriendin op Tirgu Mures Airport in de armen heb mogen sluiten. Dan heb je weer helemaal helder waarom je ook al weer verliefd bent! Een warm onthaal volgde ook toen we een uurtje later het huis van haar familie betraden. Slingers aan de muren en taart op tafel, met kaarsen in de vorm van een ‘2’ en een ‘0’; ook mijn verjaardag (27 december) waren ze hier niet vergeten. Hongaarse vrienden van de familie, een stel met hun 9-jarige dochter, waren met kerst al te gast, maar zijn speciaal nog een dagje extra gebleven omdat ik zou komen. Nou waren zij zeker niet de enige die erg geïnteresseerd zijn in de Nederlandse vriend van Anisoara, maar het leuke is dat ze me exact 2 jaar terug ook al hebben gezien toen we met de wintergroep een kinderprogramma deden in Eremitu. Ook opa’s en oma’s en andere dorpsbewoners waren zeer geïnteresseerd en kwamen spontaan even koffie drinken.   Het is ook zeker prachtig om de Roemeense cultuur op deze wijze beter te leren kennen. Nu ik natuurlijk te gast ben bij een Roemeense familie leer je deze cultuur op een heel andere manier kennen dan wanneer je alleen met een groep in Roemenië aanwezig bent, maar verder je eigen plan trekt. O ja, ik schreef trouwens ‘te gast’, maar zo zien zij het zeker niet: ‘Ik ben het 5e kind van de familie en mag ik doen en laten wat ik wil’. Zo voelt dat gelukkig ook. En waar moet u aan denken bij Roemeense cultuur? Tsja, kon ik dat maar in woorden samenvatten. Ik denk dat ik dat later ga proberen. Maar nu eerst ter zake; we hadden natuurlijk geweldige plannen voor een voedselactie in Cãlimãesti en Eremitu. Daarover nu eerst meer.   Woensdagmorgen onder de koffie zijn we gelijk begonnen met plannen maken (voor zover we dat nog niet gedaan hadden). Wanneer zouden we wat willen doen en hoe wilden we die...

Lees meer