Stichting Irina – Verder van huis, dichter bij God

Door: Roel

Zo nu alweer een paar dagen thuis en het lijkt alweer weken geleden wanneer we in Roemenië zaten. De thuiskomst was zoals gewoonlijk fijn maar ook zeer raar. Het beste woord om die raarheid te omschrijven is ‘Roemenië-kater’. Het is echt een culture shock als we terugkomen. Het is een lastig om de reis en de Roemenen los te laten. Het is fijn dat we daarom onze toevlucht bij God mogen zoeken en de zorg voor de zigeuners aan hem over te laten.

We willen graag iedereen bedanken die ons geholpen hebben in de voorbereiding en tijdens de reis. De sponsors, familie, vrienden en de leuke reacties op de blog. Ook bedanken we Jan en Elly Booij, de Tolken Ella & Eva en de Kinderwerkers Anisoara, Adriana & Alexandra voor hun hulp in Roemenië. Maar bovenal bedanken wij God, want wanneer Hij niet bouwt komt het huis niet af. Daarom bedanken wij ook iedereen die voor ons gebeden heeft!

Over een paar weken geven we een fotoimpressie met de verhalen achter de foto. Graag nodigen wij u daar voor uit! (datum volgt)

Liefs, Lysa, Elze, Gerben, Harmen, Marco, Geanne, Martin, Niek, Maarten, Jeroen, Rens, Stefan, David, Sharon, Remco, Guido, Ronald & Roel

Door: Jeroen

Ha achterban!

Heeft u zich ook wel eens gevoeld als een gare gehaktbal? Of als een illegale immigrant uit een stinkende zeecontainer? Nou, toen wij net voor 6 uur aankwamen bij hotel Corvina, eind Hongarije, kwamen deze omschrijvingen uit de algemene welzijnspeiling. We hebben vandaag half Roemenie en heel Hongarije doorkruist, op onze weg naar huis. Na 2 weken met vele actvititeiten is iedereen redelijk `out-of-power´. De algemene sfeer blijft echter prima!

Het begon vanochtend om kwart voor 7 toen de wekker ging. We hadden namelijk afgeproken dat iedereen om 7 uur zijn tas bij de bus had staan en aan het ontbijt zou verschijnen. Hierna volgde nog een laatste reinigingsritueel in het huisje en werd het tijd de bus in te tappen. Alles leek voorspoedig te gaan, totdat bij de paspoortcontrole, net voor vertrek, bleek dat David zijn ID-bewijs en zorgpas kwijt was. Na een zoekactie van een kwartiertje, bleken beiden in Niek´s portomonnee te zijn beland. Niek ontkent enige schuld tot op heden.

Hierna volgde een  reis van 9,5 uur. Het ene groepslid meer gehumeurd dan de ander. De ene bus moest verplicht luisteren naar Roel´s muziek, de andere bus had goeie muziek. Iedereen had echter één ding gemeenschappelijk: een aura van geuren om zich heen waar je spontaan respect voor krijgt wanneer je hem ruikt! Details zal ik verder achter wegenlaten, maar u kunt zich voorstellen dat de bacterien die `s ochtends meegedragen worden, zich in de bloedhitte van de bussen binnen no-time vermeerderen tot respectabele hoeveelheden, met alle gevolgen van dien. Het eerste dat na aankomst bij het hotel gedaan werd, was dan ook… juist! Het drinken van een lekker witbiertje! O ja en het nemen van een heerlijke (warme!) douche.

Zojuist hebben we heerlijk gegeten hier in het hotel. Het eten was ook deze keer weer voortreffelijk! Daarna zijn Gerben, Stefan, Ronald en Niek met een groot deel van de groep naar hun kamer gegaan, omdat zij grootse plannen hebben met de vegetatie onderop hun aangezicht, welke de afgelopen 2 weken omvangrijke vormen heeft aangenomen. Wat het resultaat van vanavond wordt zult u pas morgenavond kunnen zien, wanneer wij aankomen bij de Boogkerk in Amerfoort. Des te meer reden dus om morgenavond naar de Boogkerk te komen!

Morgenochtend zullen we om 8 uur weer gaan rijden en zullen we Oostenrijk, Duitsland en een stukkie Nederland doorkruisen, om morgen in de 2e helft van de avond aan te komen. Voor de exacte tijd kunt u morgen altijd even bellen met hetbestuur van de stichting, te vinden onder het kopje `contact´. Wij hopen jullie morgen weer in de armen te kunnen sluiten.

Tot dan!

Door: Lysa

Zittende met Sharon en Jeroen in het huisje mag ik dit verhaaltje aan jullie vertellen. Ondertussen heerlijk met Jeroen’s trouwe aanhangsel (gitaar) liedjes zingen voor onze God. Vergeleken met de andere dagen was het vandaag een behoorlijk rustige dag. De zon scheen en we konden heerlijk rustig opstarten, 11 uur! Dat was ook de reden dat we gisteravond tijd vrij konden maken voor een flink kampvuur. Bijna de hele groep genoot mee van de kampvuurliedjes en het kampvuurbier. Naast dekens werden er nu ook matrassen de heuvel opgetild. Ja ja, de sfeer blijft erin!

Vanmorgen moesten er toch nog redelijk wat mensen door een toch lachende Rens worden wakker gemaakt. De een wat brakker dan de ander en de dag kon weer beginnen. Een dag met een wat losse planning. Jan en Elly kwamen langs met Anisoara, Adriana & Alexandra. De drie tolken kwamen afscheid nemen, wat een hulp zijn ze geweest. Ook Ella en Eva vertrokken rond het middaguur naar hun huis. We hebben echt genoten van ze!

Toen begon het zogenaamde grote werk. Wc’s, vloeren, doekjes en andere opruimwerkzaamheden kwamen naar voren in het uur erop. Nu ziet het er hier weer betrekkelijk schoon uit. Zelfs de be-peuk-te grond is nu verzameld in een aantal emmers. Uiteraard gedaan door de enigen die niet konden weigeren dat te doen.

Volleyballen in de zon kan natuurlijk niet missen op zo’n dag (mijn mening). Ook de jongens hebben zich uitgeleefd op de stoelen. Het bleek nog een hele competitie te zijn om via een stoelpoot één  stoel de lucht in te krijgen. Nou, oké, misschien mag ik daar één jongen niet bij tellen, maar ik geloof niet dat dat relevant genoeg is om hier te noemen. Verder (nadenkend; o ja!) liet ook Guido zien hoe een groep zich uren met elkaar kan vermaken. Een tijd van geweldig lachwekkende spelletjes als semi-moordenaartje, ontknopen en natuurlijk kon ook iets als de Lama’s er niet aan ontbreken. Billi-billi-bob is ook nog steeds populair en lachwekkend. Het moordspel zorgde voor veel lachen en na een geschatte anderhalf uur was het nog steeds niet over.

Na nog wat in de zon te hebben gehangen, kruiswoordpuzzels te hebben gemaakt, muziek te hebben geluisterd, te hebben hooggehouden en gelezen gingen we met de groep uit eten. De laatste avond. Bij het benzinestation. Het blijven uiteraard twee mannen. Sst. Dat wil uiteraard niet zeggen dat het eten niet goed was..

Eenmaal thuis gingen de spelletjes verder onder het genot van Ursusjes en multivitamine. Who’s the man. Met ‘baard’ als synoniem voor Gerben en het woord ‘moeder’ voor Rens. Volgens mij zijn ze er nu beneden net klaar mee en nu gaan de eersten hun bed opzoeken.

Kortom, een rustig dagje. Beetje opruimen en veel gezelligheid met de groep. Nu is het de tijd om zelf maar eens te kijken of er vuur brandt buiten of dat het grootste deel van de groep verstandig is en de rust pakt voor de reis van morgen. Rens vlucht nu in ieder geval snel naar de lege kamer van de tolken en ook Guido steekt vrolijk zijn hoofd om de hoek met deze verstandige mededeling.

Jeuj!

Quote van de dag: Je bent zelf sowieso je moeder.

Door: Ronald en Roel

Zittende met een ‘Ursus Evolution’, oftewel het plaatselijke biertje, mogen wij weer een blog schrijven!

Het was vandaag een rare maar bijzondere dag, namelijk de laatste dag in Ceuaş. De dag begon zoals gewoonlijk: Jeroen had zich weer eens verslapen om het ontbijt te regelen. De rest van de corveeploeg kon dit gelukkig opvangen, waardoor we om 0715 weer fris en fruitig ons bed uit mochten komen om een heerlijk ‘vers’ Roemeens wit broodje te eten!

0800 of iets later, de bus in. Het voelde eigenlijk als alle andere dagen. Gewoon een normale dag.

In Ceuaş aangekomen moesten er nog de laatste dingen aan de drie huisjes gebeuren. Op ‘huisje 1 en 2′ moest nog wat afwerking verricht worden plus het beitsen van de muren. Daarnaast moest er op ‘huisje 3′ nog een dak en wat beits gedeponeerd worden. Omdat we hier al aardig kundig in zijn geworden was dit uiteraard een fluitje van een cent. Toch bleef de hitte en de zon zwaar, waardoor er weer vele zweetdruppeltjes de rondte in gingen.

Toen we vanaf het dak van huisje 3 een blik op het sportveld wierpen, zagen we dat de kinderen helemaal stil in een kring stonden. Dat is redelijk uitzonderlijk voor een groep kinderen van ± 40 kinderen die nog nooit enige vorm van structuur hebben ondervonden. We hoorden later dat de kinderen werden gezegend door de groepsleden van het kinderwerk. Een bijzonder moment.

Na het werpen van het blikje gingen we weer aan de slag. Uiteindelijk hebben we de 3 huisjes “uiteraard” gewoon afgekregen. Althans, er is hier en daar nog wel een likje beits, isolatie en wat overige liefde nodig, maar Jan Booij zal ervoor zorgen dat dat de komende paar dagen ook gebeurt, met de financiële steun van de stichting. Uiteindelijk hebben we foto’s gemaakt met de toekomstige bewoners van de huisjes. Vooral bij het derde huisje was het contrast erg groot: van een met plastic zakken gemaakte tent naar een luxueus Center Parks huisje.

Tenslotte hebben we nog wat knuffels en speelgoed voor in “de zandbak” uitgedeeld onder de kinderen. Ongelofelijk hoe dankbaar de kinderen kunnen zijn met een simpel stukje plastic en hoeveel liefde ze de knuffels gaven.

Voordat we voor de laatste keer uit Ceuaş wegreden kregen we nog een zegen van broeder Filip; hij gaf ons Psalm 128 mee. In de bus vond een enorm inkakmoment plaats onder de meeste groepsleden: het zat erop. Heerlijk een eindje wegdommelen onder het genot van een stukje Dire Straits. Martin vond overigens van niet, hij was helaas misselijk geworden, nog steeds ligt hij ziek op bed. Iedereen was dermate ranzig dat de ‘reuzel’ op de meest moeilijke plekken onze lichamen verliet. De bus heeft dus weer zijn gebruikelijke ‘Roemeniëgeur’ gekregen.

Thuisgekomen was er reden tot dankbaarheid. Er stond bier koud! Helaas begon de lucht wat te betrekken waardoor het kleurenschema niet volledig kon worden bijgehouden. Er vielen zelf een paar druppeltjes regen (was is dat?) op onze geharde doch tedere huid. Gelukkig was het na tien minuten weer droog! Daarnaast was er nog meer reden tot dankbaarheid, want er was pizza! Het heeft ons heerlijk gesmaakt!

Nu is de blog klaar van onze laatste dag in Ceuaş. Het was ons allemaal een waar genoegen en een mooie ervaring om in zo’n ontzettend arm dorp te mogen helpen. Morgen vind er een ultieme chilldag plaats, bestaande uit niets dan alleen chillen, vinden wij. De leiding niet, maar die lezen deze blog toch niet.

Groeten uit Casa di Mamma!

Door: Guido Zomer

Sowieso is het een eer om de tiende dag te bloggen. Voor mij ook de tweede keer en erg leuk om te doen.
Er moet namelijk sowieso meer geblogd worden. Maar dit geheel terzijde, nu terzake…

Vandaag staat het derde huis er bijna helemaal. Het dak is er voor de helft al op, de rest is helemaal gebeitst en de vloer moet alleen nog pas op de plaats maken. Morgen hebben we daar de tijd voor en zo kunnen we dus alle drie de huizen casco opleveren, zoals dat dan heet. De isolatie kan hier gedaan worden o.l.v. Jan Booij door Roemenen zelf als wij terug zijn, maar hoe en wat weet ik ook niet exact. Ik heb namelijk ook alleen maar de bekende klok horen luiden…

Ik ben blij dat het gaat lukken, dat vertrouwen heb ik in morgen  en ik vind dat er ongelofelijk hard gewerkt is door iedereen. Deze reis zal ik niet gauw vergeten, en hij is ook nog niet eens voorbij ook. Woensdag gaan we het vieren met de dorpelingen, maar ook daarvan weet ik, noch Rens, noch Harmen hoe dat eruit gaat zien.

Vandaag hebben we ‘de verloren zoon’ gespeeld voor de kinderen. Dit was erg leuk om te doen. Sowieso vinden de kinderen het leuk om te zien en ze krijgen een boodschap mee. Dit keer was de hoofdrol voor Roel weggelegd. Hij mocht zich in de verloren zoon inleven. Niek speelde zijn vader. Dit leverde grappige situaties op toen Niek Roel kuste en omhelsde toen Roel weer terecht was en niet meer verloren. Ik mocht met David de varkens spelen, een nobele taak. Remco was onze hoeder (of hoe je dat ook noemt), Maarten was de broer van Roel en Geanne, Sharon, Elze en Lysa waren de werknemers van Niek. Last but not least was Jeroen de verteller. Het was al met al geslaagd. Daarna hebben we Roemeense en Nederlandse spelletjes gedaan. Een groot verschil. Ella de tolk kwam met spelletjes waarbij je de ander moest afgooien met een bal. Het leek op trefbal, maar dit was zeker een stuk harder dan in Nederland. Dat maakte niet veel uit, want de kinderen hadden er plezier in. Daarna gingen we oer-Hollands zaklopen! Echt geweldig. Maarten en ik hebben stiekem meegedaan. Daarna was het weer tijd voor eten en drinken en bleef hoofd, schouders, knie en teen een succes.

Het is nu half 9 ‘s avonds. Erg veel bijzondere dingen gebeuren er niet op dit moment. Het is tijd om te klaverjassen!

Door: Remco

Zondagochtend. De ochtend is begonnen. De wekkers zijn gegaan en de haan heeft gekraaid. Eigenlijk zou je willen blijven liggen. Maar we worden geroepen…

Bedje uit. Mooie kleertjes aan om naar de kerk te gaan. Koud water in mijn gezicht om wakker te worden. Haartjes netjes en ik stap de deur uit om naar de kantine te lopen. Hee, het is een stukje minder koud nu om negen uur dan wanneer ik hier al om half acht ‘s ochtends loop. Kijk aan! Rens en Harmen zitten zoals op bijna elke ochtend samen op de schommelbank met een kopje koffie. Als een oud stel observeren hoe de jeugd wakker wordt. “Goedemorgen”, zeg ik. “Mogge”.

Het ontbijt is weer netjes klaar gezet door Ronald, Martin en David. Zoals gebruikelijk smeer ik een broodje hagelslag en een met pasta, lekker dik gesmeerd, en pak ik een glas melk. “Kom op jongens, we gaan”, zegt Rens. Harmen leest een stuk uit Jesaja en samen vragen we een zegen voor de dag. “Amen.” En daar begint hetzelfde riedeltje. De mensen die graag voorin zitten en hun tanden al hebben gepoetst rennen naar de voorstoelen. Mensen die graag achterin de bus willen slapen mengen zich niet in deze strijd en sparen hun energie.

Daar gaan we. Op naar Reghin om daar in de zigeunerkerk van Eva, de tolk, een dienst bij te wonen. Helaas voor de mensen die wilden dommelen in de bus, de weg met hobbels en gaten zorgt voor een niet al te comfortabele rit. BAM! “Zo hee! Dat was een flink gat.” En een aardige klap. “Ja, lekke band” zegt Martin naast me. “Echt? vraagt Harmen. “Ja, zeker weten.” Het geluid van buiten de auto bevestigd het ook. we stoppen langs de weg en stappen uit. Je hoort de band nu gewoon ook echt leeg lopen. “Zo zo, de velg heeft een klap gehad en is beschadigd.” Rens rijdt door. Gelukkig hebben we elk jaar een lekke band en geroutineerd worden de krik en reserveband gepakt en wordt de band vervangen. Binnen 20 min gefixeerd. Rens en zijn gevolg in de bus zijn terug gekomen en samen rijden we met de twee busjes weer verder naar Reghin.

“Ssst, jongens. We zijn bij de kerk.” Zachtjes gaan we naar binnen, we zijn namelijk een half uurtje later. Na een paar liederen geeft de voorganger van deze zigeunerkerk een preek. Met de kracht van herhaling vertelde hij over Adam en Eva en hun bewustwording van goed en kwaad, ik herhaal bewustwording van goed en kwaad. Hij had het over geestelijke bewustwording.

“Zullen we nog even langs Eva haar nieuwe huis rijden? Het is hier toch in de buurt.” Ja, prima. “Mooi huisje hoor Eva, ziet er goed uit”, zegt een van ons. “Ja he”, antwoord Eva. “Ik ben er ook heel erg blij mee.”

We stappen weer de bussen in en rijden terug naar ons huis in Sarateni. Via Targu Mures is dat toch wel weer een heel eind. Een kleine twee uur.

Na een bakje koffie thuis is iedereen weer redelijk fit. Maar het zondaggevoel zit er nog steeds in. “Goed, jongens. We gaan wat doen. Iedereen weet wat hij schoon moet maken?” De taakverdeling wordt nog even herhaald. En daarna gaat iedereen aan de slag en worden de wc’s schoon gemaakt, de keuken wordt weer spik en span, vachtjes worden uit de doucheputjes gehaald en lege bierblikjes van het terrein gepakt. Hoe sneller je klaar bent met schoon maken, hoe meer tijd je nog voor jezelf hebt. Behalve voor de corveeploeg. Die moeten Eva helpen met goulash maken, maar dat is een eer om voor zo’n chefkok te koken. Rens is even uit zijn functie ontheven. Maar het eten is heerlijk, echte Roemeense goulash. Met chillen, lezen, muziek luisteren en het voorbereiden voor het toneelstuk voor het kinderwerk morgen verstrijkt het eerste deel van de avond snel.

Tijd voor de bijbelstudie. David heeft het voorbereid en neemt de leiding. In groepjes van drie bestuderen we de context van het verhaal van de vijgenboom in Mattheus en Marcus. Een echte ouderwetse bijbelstudie, waarbij je je bijbel nodig hebt om te spitten.

Het kampvuur wordt aangestoken. De biertjes opengetrokken. De serieuze en lollige gesprekken starten. En het blog wordt geschreven. Het einde van de zondag.

Tot morgen. Slaap lekker. De groeten uit Sarateni.

Door: Jeroen

Beste achterban!

Hier weer een berichtje vanuit het verre Roemenië. Vandaag hebben wij weinig tot niets uitgevoerd. Gisteravond had Rens al aangekondigd dat vandaag een vrije dag zou zijn en dat er uitgeslapen mocht worden. Echter maximaal tot 12:00u. Nu zullen jullie natuurlijk allemaal begrijpen dat degenen die voor 12 uur wakker waren, dat woordje ‘maximaal’ uiterst serieus moesten nemen en ouderwets met pannen en deksels de nog slapende Elze, Lysa, Niek, Gerben, David en Ella (tolk) moesten wekken! Er werd wraak beloofd!

Rond het middaguur was het weer hier al bijzonder plezant! Ondanks dat de meesten nog roodverbrand waren van gisteren, hebben toch nog velen lange tijd van de zon genoten. Rens is met enkelen boodschappen gaan doen en anderen hebben een spelletje gespeeld. Dit was het moment dat een oude Roemenië-traditie weer in het leven werd geroepen. Deze traditie luidt namelijk dat er minimaal 1x per reis door de heren op een vrouwentoilet een drol moet worden gedeponeerd, met alle gevolgen van dien. Aangezien iedere 2- of 3-persoonskamer hier een eigen badkamer heeft, was dit dus goed mogelijk. Er volgde een titanenstrijd. Niek heeft de spits afgebeten op de kamer van zijn eigen vriendin. Ook Roel, Ronald en Guido hebben daarna nog van de Mac-maaltijd van gisteren gedeeld, onder andere ook bij Elze op de kamer. DIE LUCHT!!! Helaas heeft Elze bij Niek’s 2e actie, de deur op slot gegooid, waardoor Niek opgesloten zat op de kamer van Elze. Het zou voor de heren natuurlijk geen uitdaging zijn om de sleutel van Elze af te pakken; dit is dus op andere wijze opgelost. Via een ladder en een paar acrobatische capriolen is Niek via het raam uit de kamer bevrijd. Wederom een baalmomentje voor de vrouwen.

Om een uur of 4 besloten we nog met een bus vol naar San Georghiu, ons oude projectdorp, enkele kilometers verderop, af te reizen. Voor de nieuwelingen zijn we nog even langs het day-care-center (ons oude project), het internaat en het sportveld gelopen en uiteraard daarna nog even de berg op. Oma zat in haar deurpost op een stoel ons al op te wachten. Zoals altijd was ze dolblij om ons weer te zien! Gelukkig kon Niek voldoende Roemeens om van haar te begrijpen dat ze het wederom niet gemakkelijk heeft. Nadat wij haar afgelopen winter namelijk wat eten en geld hadden gegeven, is dit de daarop volgende nacht weer uit haar huis gestolen door buurkinderen. We hebben haar vandaag daarom geholpen met het verstoppen van het eten en het geld dat we haar gegeven hadden. Hierna hebben we het lied ‘Jezus vol liefde’ nog voor haar gezongen, wat ze (uiteraard) prachtig vond.

Toen we hierna weer naar beneden liepen, konden we uiteraard niet ongezien langs het huisje van Yoska lopen. Zodra hij ons zag werd hij vrolijk in het kwadraat en heeft hij ons uiteraard begroet met enkelen flinke smakzoenen. Heerlijk! We hebben kort met hem gesproken, daarna nog even de vervanging van de vloer van zijn huisje bekeken en nog meer met hem gesproken. Owja en daarna nog meer met hem gesproken; nee, Yoska kun je niet wijsmaken dat je er ‘echt’ vandoor moet!

Om half 9 hebben we met de groep een evaluatie gedaan, waarin we elkaars tips en tops besproken hebben. Ieder groepslid heeft een blaadje doorgegeven waarop andere groepsleden konden opschrijven wat ze in dit groepslid waarderen (‘tops’) en eventueel wat ze als opbouwende kritiek aan iemand mee wilden geven (‘tips’). Bijna iedereen heeft dit na afloop als erg opbouwend ervaren! Daar kwam nog eens bij dat de tops, maar vooral ook de tips, goede gesprekken los maakten naderhand. De groepsband maar ook persoonlijke band tussen de groepsleden wordt steeds sterker.

Voor morgen zijn de plannen om naar de zigeunergemeente in Reghin te gaan. Dit is de gemeente waar onze tolk en goede vriendin Eva kerkt en waar zij ook erg enthousiast over is. We zijn erg benieuwd!

Tot zover de verhalen van vandaag. Ik mag dan 11,5 uur geslapen hebben vannacht, maar het is nu alweer kwart over 2 ‘s nachts, dus hoog tijd om te gaan slapen!

Over en uit!

Door: Sharon en Lysa

Yes, eindelijk mogen wij bloggen! We maken nog even ruzie over wie als eerst mag typen (ik win). Totaal onvoorbereid, chaotisch en zonder enig overzicht over alle andere blogs willen we ook deze toffe dag weer aan je vertellen. Wauw, wat is het gaaf om hier te zijn. Zojuist hebben we het daar met de groep over gehad, maar we gaan toch wat orderlijk te werk en beginnen bij het begin.

De wekker gaat weer eens om 7:15. We kijken elkaar aan en zien er weer wat brakker uit dan de dag ervoor. Heerlijk. Ontbijt, koffie en voor we de bus instappen nog een mooie motivatie voor de dag van een verontschuldigende Harmen tegenover een vermoeide Rens. Iedereen vroeg zich af waarom Rens zo vrij was geweest om niet de enorm snurkende Harmen uit zijn kamer te zetten. Nee hoor, Rens zocht een onderkomen bij Niek en Guido. De rotzooi van Guido en veringen van het bed waren nog in zijn ogen af te lezen.

Genoeg over deze trieste zaak. Wij komen aan in Ceaus en de eerste kinderen wachtten ons alweer op. Eerst nog even wat rek en strek oefeningen en afwijzingen aan kinderen die meteen al rondjes aan je armen willen draaien. Opzetten, speelgoed uitdelen en wat rennen in de nu wel brandende zon. Het enthousiasme straalt als de eerste dag. Het zingen was weer geweldig, al die stalende oogjes en blije gezichtjes. Isus iubeste pe fiecare! (Jezus houdt van iedereen). Toen kwam het toneelstuk over de storm op het meer. Ons voornemen is om het maandag en dinsdag wel goed voor te bereiden. Maar’t maakt allemaal niet uit, want de kinderen kijken net zo geboeid toe. Dat moet je echt zien!

Brood smeren, zaklopen, voetballen, skippyballen & stelten lopen. Niet te moeilijk, want dat wil nog niet echt. Dikke lol. Brood smeren is niet erg om te doen, maar het is wel een tip voor de volgende keer om niet met twee soorten beleg aan te komen. Jam was duidelijk ondergeschikt aan de chocoladepasta. Wat ze onderhand ook al in het Nederlands kunnen uitspreken. Daarna kwamen de twee dozen met Sultana’s. Drama. Iedereen mocht twee pakjes, maar alle kleinsten kwamen een aantal keren terug na alles bij hun moeder te hebben gedumpt. Wij als westerlingen smelten natuurlijk bij die lieve handjes. Niet doen. Maar toch. Lief.

Nu moet Sharon vertellen, want anders raken jullie bij mijn stukje al uitgeput. Vast niet.

Ojeah, mijn beurt. Toen we aankwamen in Ceuas ben ik met de helft van de groep naar de bouw vertrokken. Het eerste huis zouden we afmaken, maar er moest eerst gebeitst worden. O gruwel. Ondertussen hebben we even besproken hoe het zou zijn als je levenslang zou moeten beitsen. Toen dat gedaan was heb ik met Gerben de vloer in huisje 1 geramd, de Sturrusjes hebben het dak erop getimmerd,  en de rest heeft aan huisje 2 gewerkt en zichzelf nog hersenlozer gemaakt met wederom gebeits. De ochtend vloog voorbij, althans voor mij.

Tijd voor de lunch, lekker broodjes chocoladepasta eten in de kerk/opslagplaats voor houten balken. Daarna met zijn allen naar de bouw, nog 5 uur te gaan. Er werd volop gebeitst, gebouwd, getimmerd etc. Lysa werd ondertussen achtervolgd door het halve dorp aan kinderen. Rond een uur of 3 waren we er toch wel behoorlijk klaar mee. Lysa zegt nu ‘ maar we gingen stug door’ . Helaas is dit niet berust op de waarheid. Even een halfuur op je kont zitten is ook wel lekker. Toen Gerben met paardenstront begon te gooien gingen we toch maar weer verder. Rens en Harmen waren al druk bezig met het begin van huisje nr. 3. Ondanks het feit dat wij beitsen als een hersenkwellende activiteit beschouwen vinden de kinderen het de ervaring van hun leven. Meehelpen, maar ook toekijken hoe die gekke Hollanders het aanpakken is leuk, er zitten zo’n 20 Roemenen op je vingers te kijken, zelfs als je uit je neus staat te eten.

5 uur, tijd om terug te gaan. Maar nu nog koken, boodschappen doen etc.? Dan maar langs restaurant de gouden poorten (a.k.a. de McDonalds volgens Jeroen). Heerlijk. Daarna lekker een halfuurtje pitten in de bus.

We hebben met zijn allen de reis beoordeeld tijdens de evaluatie en de conclusie is als volgt: helemaal geweldig. Slopend, maar super.

Morgen mogen we eindelijk uitslapen, dus vanavond wordt een gezellige boel. Een zelf in te delen weekend, wat wil je nog meer. Kampvuur dus, tot morgen!

Door: Niek

Zittende in de kantine om half een werk ik nog even het blog bij.

Het was een lange dag met veel belevenissen en veel vooruitgang. Om te beginnen het kinderwerk. Voor het eerst waren vandaag ronald en David bij het kinderwerk aanwezig. Vanochtend keek ik toe en zag met een lachende ochtend zon hoe de kinderen zaten te spelen met van alles en nog wat. Het nieuwe en succesvolle bij het kinderwerk was het dansen onder leiding van Sharon en Geanne. Ze vonden het heerlijk en geloof het of niet maar ze vonden het een succes! Dansen! Het toneelstuk over David en Goliath was niet echt een succes. Er waren niet echte Lama’s onder ons.

De bouw.
Vandaag begonnen we met een korte bespreking met Harmen die de taken uit deelde.

Marco leidde de opbouw van het eerste huis. Alleen de nok moet nog afgemaakt worden. Gelukkig zijn ze tot de nok gekomen maar daarover later meer. Huis twee ging minder snel. De fundering moest bijgewerkt worden in samenwerking met broeder Filipe. Dit duurde eindeloos. Samenwerken is en blijft een kunst, zeker als er weinig woorden gewisseld kunnen worden. Toch ontzettend leuk om samen te werken met Zigeuners en te zien dat dat kan. Het is een beetje van het geven en ontvangen met veel geduld. Mooi!

De middag mochten wij beginnen met een besloten tijd in de kerk van Ceuas. We hebben tijd genomen om de begrafenis van de opa van Martin op afstand bij te wonen. Tegelijkertijd riep dit bij meerdere mensen het gemis van dierbaren op. Het was een mooie dienst die werd besloten door Martin zelf met aansluitend een lied. Hij was dankbaar voor die tijd en waardeerde het. Tof dat hij dat deelde!

In de middag kwam Gerben met een vreemd gezicht(lees: bezorgd, moeilijk) naar mij toe. Hij zei:’Niek, help!’ de rest was verontschuldigend. Hij had bij het pakken van een paracetamolletje de achterdeur op slot dichtgegooid. De klap die de deur maakte deed hem beseffen dat hij geen sleutel in zijn handen had. ongemakkelijk voelend in zijn zakken kwam hij tot de conclusie dat hij de sleutel achterin had laten liggen. Haha. Daar sta je dan. Anwb?

De verlossing van Rens ingeleid door Harmen!

Uiteindelijk wisten wij beiden geen raad meer en moesten wij ons wenden tot Harmen. Toen kwamen wij tot besef dat wij een toffe bijkomstigheid hadden. Rens zijn autosleutel pastte op de bus van Harmen. Haha… Het raampje was nog net niet ingetikt hoewel de zweetporien van Gerben al wel aan het tieren waren. Wij blij.

Terugkomend op de nok van het bijna afgekomen huis… Thuisgekomen mochten wij eindelijk ons eerste verdiende pannenbiertje drinken.(lees:biertje in de middag) Een mooie bijkomstigheid was dat ook de mannelijkheid stevig toenam waarbij vrouwen het schip moesten ruimen. Ze verlieten ons dan ook snel waarna wij ons gesprek als mannen konden voortzetten over, hoe zal ik het zeggen, odollen en konthaar. vrouwen zijn dus best begrijpelijk.

‘s Avonds waren Jan en Elly uit SGdP nog een bakkie wezen halen. Altijd fijn om deze mensen onder ons te hebben.

Het ontstaan van relatie binnen de groep is niet uitgesloten. (lees:bloeit er wat of bloeit er niks?)

De dag besloten wij met een deels gezamenlijke evaluatie omdat een deel zich niet geroepen voelde.

Kampvuur.

Doei! Groeten vanuit Sarateni, groeten van Niek en natuurlijk de rest van de groep!

tijd: 01:04 zoals mijn vader altijd zou doen.

Foto’s komen de volgende blog weer